Met een hele hoop dank aan vriendin G voor wie ik een artikel mag schrijven over The Absolute Sanctuary in Koh Samui (www.absolutesanctuary.com) en waar ik meer en meer naar uit begin te kijken. Heb nu al een tijdje contact met de mensen van het resort en die zijn supervriendelijk en meer dan behulpzaam. Can't wait...
Spannend dus allemaal... In totaal zal ik zo'n 6-tal weken weg zijn en hoewel alles al vrij goed gepland is (want zo zijn we dan wel weer), is het toch ook vrij angstaanjagend.
Er is de ene kant van mij die zegt van: volg je hart, gewoon doen, zo'n kans krijg je nooit meer. Wie weet vind je eindelijk wat je zoekt.
En natuurlijk is er ook altijd die andere kant (waar yin is, is yang, waar licht is, heerst ook duisternis :S) die altijd alles terug onderuit haalt en die zegt: Ja, en wat als je terug komt en je het nog niet weet. Of: Tegen dat je terug bent, zijn we eind juli en dan loopt je opzegtermijn op. Gedaan met de auto. De tankkaart. De betaalde gsm-rekening. De maaltijdcheques.
En ook het loon ja. Want het is op den dop te doen. Den dop, waarvan ik nooit had gedacht dat IK daar op ging terecht komen en wat nu al de tweede keer is op 2 jaar tijd :)
Die andere kant verbrodt het vaak, maar misschien - en dat besef ik meer en meer- is dat net de kant die me met m'n twee poten op de grond houdt als ik weer eens begin te zweven. Of 'dromen' want dat past me beter. Geef me een flard van een idee of een concept en ik ben vertrekken voor minstens een bladzijde of 100. Leuk/interessant als je in de reclamebusiness werkt, minder leuk als je dat ook in je persoonlijk leven toepast :S
Hoorde net dat er weer 8 of 9 (ex)collega's van Proximity werden ontslagen. Het zijn harde tijden. Zeker als je in een groot internationaal bureau werkt. Zoals 1 van zijn managers het me onlangs zei: "Het gaat hun in het buitenland niet meer zozeer om mensen maar meer dan ooit om cijfers. En wij moeten gewoon volgen"
En dat komt dan uit de mond van iemand die ooit enorm gepassioneerd was en een bedrijf opstartte dat het woord 'familie' hoog in de vaandel droeg. Waar overuren niet als dusdanig werden beschouwd en iedereen de handen uit de mouwen stak als er weer een mailing uit de deur moest. Hoe kan het dan zover komen? Waar haal je in godsnaam je plezier nog uit?
Ik begrijp dat veel geld verdienen aanstekelijk is. Verslavend zelfs. Maar ik zou er niets aan hebben, als ik de tijd niet had om het uit te geven, de familie en vrienden om het mee te delen.
Om 1 of andere bizarre reden heb ik altijd al gedacht: als ik morgen onder nen auto loop, wat heb ik dan aan al mijn geld?
Dat brengt natuurlijk ook met zich mee, dat ik effectief tegen eind juli een probleem ga hebben als ik zonder auto val want ik heb altijd geleefd, nooit echt gespaard met het oog op de toekomst :)
Ach ja, zorgen voor later zeker. Leven voor nu? :)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten