Er wordt niet meer gebeld...

... deze maand. Sorry guys maar het wordt ff kinkloppen voor mij wat het belgedrag betreft. Kreeg net namelijk een mailtje van het ex-werk dat mij nog steeds uitbetaald, om te zeggen dat mijn rekening voor juni werd overschreden met maar liefst 500 euro!!!

Niet alleen vraag ik me af wat voor een onnozel tarief dat ze daar gebruiken maar ik ben er ook nog eens garantie zeker van dat de helft daarvan te wijten is aan die fucking kut telefoons die ik heb moeten doen naar BCC en Dexia. "Kan u even aan de lijn blijven, mevrouw?" Tuurlijk meneer, ik bel alleen maar met mijn gsm vanuit een eiland in Thailand naar een fucking vaste lijn in Leuven. Neemt u gerust alle tijd!"

Anyway, ff balen dus. Misschien nog een chance dat ze het gelijk van mijn loon afhouden. Op die manier heeft dat geld tenminste nooit op mijn rekening gestaan en doet het minder pijn. Hoop ik... :S

Maar goed, waar waren we gebleven?
De VISA-run. Miljaar, wat was me dat voor iets! Om half 8 's avonds met de taxi naar de pier, nachtboot op. Al bij al nog lachen want dat waren gewoon een hele hoop matrassen langs elkaar op de grond waarop je dan moest slapen. Aan de babbel geraakt met een koppel Engelsen die op huwelijksreis waren (well, that's something else!:)) en met een Californische die intussen op KPG woonde en die ook voor een VISA-run ging. Dat ander koppel niet overigens.
De boot was al bij al dus ok, daarna taxi op voor een uur of 3 (booooooring!) naar de pier om een stempel te halen om 'zogezegd' Thailand te verlaten. En dan met 6 toeristen een songthaw op (zo'n lange kleine motorboot, in dit geval met een minuscuul plastic zeiltje boven waar we amper onder pasten) richting Myanmar (of Birma whatever). Het water was letterlijk en figuurlijk overal! De zee was ongelooflijk wild, regen geselde ons langs alle kanten en onder in de boot lagen er natuurlijk ook al een aantal liters bijeen. We waren zeik- en zeiknat tegen dat we een uur later (!) bij de grens aankwamen. Na overigens nog eens 3 tussenstops voor paspoortcontrole.
Regen stopte iets of wat toen we onze stempel gingen halen en begon gewoon opnieuw toen we terug in de boot richting Thailand stapten. De complete hel dus maar soit, weer een avontuur rijker :)
Btw: als je dit ooit op die manier gaat doen, moet je een nagelnieuw gladgestreken briefje van 10 US dollars bij hebben. Er mag geen ene kreuk in zitten, je mag het niet dubbel plooien of niets want dan wordt het niet aanvaard en moet je van hen een nieuw briefje kopen voor 500 Baht (koers staat op 33 dus eigenlijk zou dat dan 330 baht moeten zijn maar die mannen zijn gewoon pure maffia!)

Ik slaagde er dan ook in bij terugkomst op het mainland een nieuwe trend te lanceren, of hoe je je slaapzak op een fashionable wijze rond je lichaam drapeert als ware het een voluptueuze paarse sarong. Alleen de zak waar het kussen normaal in steekt, hing er een beetje raar bij maar goed dat zou je ook zeggen als je naar de creaties van Galliano of McQueen kijkt.
Ik had dus opnieuw bewezen mezelf uit de slag te kunnen trekken in minder ideale omstandigheden, ware het niet dat ik er deze keer in slaagde om de plastic zak waarin mijn sjaal, slip en gloednieuwe (!) T-shirt van Sunshine Divers inzaten ergens tussen bus en taxi kwijt te spelen :S (btw: het saldo staat nu dus op 1 zonnebril, 1 paar Birkenstocks, 1 supercoole tijgerslip, 1 nog cooler duiktopje, 1 supermultifunctionele sjaal/sarong die me al op menige reizen vergezeld heeft, sniff...)

Ongelooflijk hoe ik dat doe trouwens! Ik koop een blauwe en een zwarte tanktop op de duikschool en nog geen week later, hangt de blauwe vol met geelbruine vlekken die god weet ik waar vandaan komen en er na 3 wasbeurten nog niet uit blijken te gaan en is de zwarte gewoon ribbedebie! :S
Nu whatever, Natalie, de manager van Sunshine Diving komt morgen toevallig naar KPG en brengt me een nieuw mee. Oranje deze keer. Misschien lag het aan de kleuren?

Ik ben dus nog steeds op Koh Phan Gnan waar ik intussen mijn eerste dag van de workshop Thaise oliemassage achter de rug heb en die blijkbaar vrij succesvol was aangezien ik er in geslaagd ben om de lerares zowel in de voormiddagsessie (achterkant benen) als die in de namiddag (voorkant benen) in slaap te doen vallen. Moet zeggen dat ik het echt wel plezant vindt eigenlijk. Heb er net zelf nog eentje laten doen. Kost maar 300 Baht voor een uur! Hoewel ik dergelijke pleziertjes nu toch ook beter kan schrappen gezien die telefoonrekening :S
Anyway, morgen staan de armen en schouders op het programma en kijk er al naar uit. Net zoals terug naar huis gaan overigens. Begin mijne vent serieus te missen. Temeer het vandaag zijn verjaardag is en begin nu ook wel het gevoel te krijgen dat het goed geweest is (zeker ook wat het geld uitgeven betreft want ik heb op niet al te veel gekeken eerlijk gezegd...)

KPG is trouwens ook minder en minder leuk nu de volgende Full Moon (9 juli) in zicht begint te komen. Dat hele eiland loopt hier gewoon vol. En soms lijkt het hoe ordinairder, hoe beter :S Veel meer volk, drukte, lawaai, ... echt een hemelsbreed verschil met twee weken geleden. Niet echt mijn ding dus maar soit, over 4 dagen zijn we hopelijk weer een diploma rijker, niet waar...

Dat gezegd zijnde, kruip ik er nu in want morgen terug schooltje spelen ;)

Sawadeeka my friends