Einde retreat en het VISA verhaal

Retreat is twee dagen geleden geeindigd (loop nog steeds wat echter met de blog door allerhande omstandigheden) Afscheid was vrij emotioneel eigenlijk. Waren een beetje onze kluts kwijt. Traantjes vloeiden alom.
Toch wel gek om zo 10 dagen met een groep mensen door te brengen die je van haar noch pluim kent en dat je ondanks de stilte toch een band begint op te bouwen.
Het was zelfs als dusdanig dat ik een soort van iLike - iDislike verdeling had binnen de groep en dat, toen de stilte eindelijk werd doorbroken, deze verdeling evengoed bleef bestaan. Grappig toch?
Bij momenten had ik zo bijna een 'LOST' gevoel :) 20 mensen van verschillende nationaliteiten gestrand op een eiland, trying to survive, haha!
De mix was dan ook zeer gevarieerd van 23 tot 55 jaar, vrouwen en mannen met alle mogelijke beroepen en afkomstig van echt overal ter wereld: Australie, USA, China, Frankrijk, Duitsland, Nederland, Bulgarije, ... elk met hun eigen verhaal en reden waarom ze naar hier waren gekomen voor de retreat.

Zo was er Yolande van Nederland, 55 jaar oud, die een burn-out had en al twee eerdere retreats had gedaan op andere plaatsen. Ze omschreef WKT als een hardcore retreat en bleek er zo tevreden van te zijn na die 10 dagen, dat ze zich gelijk opgaf voor de volgende editie in juli.
Dan was er Sonja van Oosterijk, 33 jaar, een superlieve meid die in haar thuisland in de ICT-sector werkte waar ze echter zeer ongelukkig was met als gevolg dat ze al een par maanden met loopbaanonderbreking was en in Koh Samui woonde om na te denken wat ze met har toekomnst wilde doen. Na het retreat heeft ze overigens besloten haar ontslag te gaan indienen en ze denkt erover wat langer in Azie te blijven en te proberen om hier werk te vinden.
Verder was er Gabrielle (Gabby) uit Australie. Zij ging na het retreat doorreizen nar Polen om haar roots te gaan ontdekken en om een mondje Pools te kunnen leren zodat ze kon converseren met haar grootmoeder.
Er was Veronica (Ronnie), leeftijd onbepaald. Geboren in Afrika en had al een beetje over de hele wereld gewoond. Ik schat haar ergens achteraan in de 40 en zij was gewoon super gestoord maar op een leuke manier, blijven steken in een trip tijdens Woodstock ofzo. Ze verhuurde momenteel tipi's in het zuiden van Goa, India en was ook nog artieste. It figures! :)
Dan was er Joanna, het typische stereotype van de hard working businesswoman. Had heel haar leven in de entertainmentsector in LA gewerkt. Een paar ajar geleden ontslagen wegens de recessie en terug beginnen studeren: psychologie. Recent ook gescheiden. Zij wist me te vertellen dat Amerika momenteel 'not a fun place to be' was. Blijkbaar hangt de recessie daar meer dan elders voelbaar in de lucht. Meer daklozen op straat, haast verlaten shopping malls, talloze huizen en winkels die leegstonden, .. Ze zei dat het spookachtig was en keek er niet echt naar uit om terug te keren.
Tot slot was er ook nog Anthony, met wie ik de afgelopen twee dagen in Koh Phangan heb rondgehost. Hij is 42 ook al geef je het hem niet. Afkomstig uit Melbourne, Australie en een jaar geleden gediagnosticeerd met uitgezaaide prostaatkanker. De dokters gaven hem nog 6 maanden te leven maar intussen zijn we een jaar verder. Hij heeft dan ook niets anders gedaan het afgelopen jaar, behalve zijn chemo dan, dan gezocht naar alternatieve manieren om dit te overwinnen. Als overtuigd boedhist mediteert hij 's morgens en 's avonds. Zijn ex-vrouw doet wekelijks reiki op hem en noem maar op.
Hij is vastbesloten dit te overwinnen en om 1 of andere bizarre reden, ben ik er vast van overtuigd dat hem dat ook gaat lukken. We doen er dan ook niet zielig over en maken regelmatig grapjes over het feit dat hij geen 'gat' meer heeft (hij heeft een klysma) enzovoort. Ik hoop dat als ik ooit iets ernstigs moest voorhebben, ik dezelfde moed en energie vind om er op dergelijke manier mee op te gaan. Ik vind hem een voorbeeld voor velen.
Hij beweert echter dat hij het over zichzelf heeft afgeroepen omdat hij een groot deel van zijn leven te hard heeft geleefd. Hij dacht alleen maar aan werken (7 op 7) en geld verdienen. En dan waren er de drugs. Gedurende geruime tijd stond hij er mee op en ging hij er mee slapen. Hij heeft me verhalen verteld a la 'Fear & Loathing in Las Vegas' dus dan weet je wel genoeg zeker?
Het is een beetje vreemd om met iemand op te trekken van wie elke dag de laatste kan zijn maar tegelijk ook erg inspirerend.

Het is trouwens erg grappig (alhoewel??!) hoe wij hier terug in hetzelfde hotel verzeild zijn geraakt na het retreat. Wat mij gelijk op het VISA-verhaal brengt.
Na het retreat besloten we dus met een aantal mensen, waaronder Anthony, een taxi te delen omdat dat goedkoper was. Ik moest nar de pier van Thongsala om om 2 uur de latste boot richting Koh Tao te pakken om te gaan duiken (ik had van Rachel, 1 van de andere retreatants een goed adresje gekregen). De anderen gingen allemaal door nar Hat Rin in verschillende hotels. Anthony zit dus te grappen in de auto en te stoefen over zijn hotel dat het daar zo leuk is en dat we eigenlijk daar naartoe moesten komen als we in de buurt waren enzovoort.
Anyway, ik stap uit in Thongsala en ga gelijk naar de bankcontact want ik had nog maar een 160 Baht op zak (4 euro ongeveer) Wat gebeurt er? De automaat slikt mijn kaart in. Ik naar binnen in de 7/11 ernaast om dit te melden en die sturen mij door naar de bank verderop in het centrum. Ik dus zeul zeul met mijn trolley en yogamat en cameratas tot ginder, zegen die: 'Je moet morgen terugkomen, we hebben nu geen tijd'
Ik dacht dat ik het kreeg dus ik hield voet bij stuk en eiste om mijn kaart zo snel mogelijk terug te krijgen. Goed, dan moest ik om 4 uur terugkomen als de manager er was want die had de sleutel.
Ik met mijn laatste geld op Internet om mij bezig te houden en tegen 4 uu terug nar de bank. Ik krijg mijn kaart terug en probeer hem gelijk in de ATM van die bank (ik wist intussen al dat ik een extra nacht daar ging moeten doorbrengen want boot was al weg :S)
Wat gebeurt er?
Machine slikt mijn kaart opnieuw in! Ik terug naar binnen, recupereer mijn kaart opnieuw en vraag of ik zo geld kan opnemen. Zij proberen dat en komen terug met de melding dat er geen geld meer van mijn kaart kan worden afgehald. Ik zeg dat dat absoluut onmogelijk is maar zij zegen dat ik contact moet opnemen met mijn bank in Belgie.
Ik doe dat en die weten me doodleuk te zegen dat mijn kaart (die overigens goednieuw was en ik heb opgehaald een week voor vertrek!) werd geblokkeerd omdat er mogelijk fraude mee werd gepleegd. Ze hadden mij hiervoor een brief toegestuurd!! (Sorry mar leven we niet in het digitale tijdperk??)
Ik zeg: Mevrouw, ik zit al dik twee weken in het buitenland
Mevrouw: Oei
Ik: Ja, wat moet ik nu doen? Kan u de kaart niet even deblokkereen ofzo? Zodat ik geld kan afhaken en u hem daarna terug blokkeert. Ik zit compleet zonder geld en ik heb geen andere betaalmiddelen op zak
Mevrouw: Neen, dat gaat niet. Wat u wel kan doen is een emergency card aanvragen en die wordt u dan toegestuurd binnen de 30 uur. Ik kan u een nummer geven dat u moet bellen om die kaart te bellen.

Ok, ik stond op dat moment dus nog altijd in die bank en die gingen sluiten dus ik moest daar weg. Gelukkig had ik de tegenwoordigheid van geest om mijn portefeuille dubbel te checken waar ik nog 25 euro in vond die ik gelijk omwisselde in Thaise Baht. En ik besloot dan ook om naar het enige hotel dat ik van nam kende vanwege het taxiverhaal een paar uur eerder en waarvan ik wist dat er iemand zat die ik kende, door te reizen, namelijk dat van Anthony. Kwestie dat als er verder nog iets zou misgaan, ik altijd nog iemand zou hebben om op terug te vallen indien dat nodig bleek.

Kom daar dus an, check in, vind Anthony, doe mijn verhaal en bel Bank Card Company
Hang maar liefst een half uur aan de telefoon omdat ik voor die kerel aan de andere kant van de lijn, elk woord (naam, adres, etc) moet spellen: WILLEMS, W from Walter, I from Irene, L from Lionel etc etc
En hij alles dan nog eens opnieuw letter per letter spelt om zeker te zijn :S
Hij zegt dat hij contact moet opnemen met Dexia om hun goedkeuring hiervoor te vragen en dat hij me dan zal terugbellen.

Goed, 2 uur later telefoon. De aanvraag werd goedgekeurd en ik zal een emergency card ontvangen op 26 juli (we waren de 21ste!) Ik zeg: Wablief?! Noem je dat een emergency card?
Ik was dus met andere woorden genoodzaakt om 5 dagen in dit hotel te blijven zitten wachten tot de nieuwe kaart hier zou zijn!
Ik zeg: Sorry meneer, maar dan zit ik hier dus alsnog 5 dagen op een eiland in the middle of fucking nowhere zonder geld!
Zegt hij; Ja, wat we anders misschien kunen doen, is dat ik u een voorlopige storting doe, zodat u de komende dagen verder kunt
Ik zeg: Ja doe dat maar
Hij: Ja, dan moet ik wel terug uw bank contacteren vor toestemming. Ik bel u over 2-3 uur terug

2 uur later: De bank heeft de aanvraag geweigerd
Ik: Wablief?
Hij: Ja, ik weet ook niet wat de reden daarvoor is. Dan zal u contact moeten opnemen met uw bank.

I mean, can you fuckin' believe this shit??!!

Ik dus terugbellen naar Bank Card Company Belgie die me doodleuk zeggen dat de procedure als dusdanig is dat dat je OF een emergency card aanvraagt OF een storting vraagt. Beide zijn niet mogelijk. Omdat mijn kaart dus werd aangevragd, kon ik geen storting meer krijgen. Anders moest ik maar contact opnemen met Dexia en dit met hen bespreken.

Tegen dat moment was ik zo een beetje aan het koken! Weg waren de hele mindfullness en loving kindness thoughts die ik 10 dagen had zitten inoefenen!

Anyway, om even een paar stappen over te slaan. Anthony raadde mij aan om gewoon een overschrijving via Western Union te laten doen door iemand thuis en mijn liefje was zo vriendelijk om al mijn miserie op te lossen. Dank u lief nogmaals!! xx
Hij kwam overigens ook te weten via zijn eigen Dexia-consultant dat de emergency procedure die voor mij in gang was gezet blijkbaar niet eens als emergency procedure was geregistreerd
maar gewoon als een kaartvervanging. I mean, what the fuck??!

In ieder geval moet ik dus mijn kaart nog steeds krijgen maar ik ben niet van plan daar als een onnozele kip op te blijven wachten dus ik vertrek vanmiddag nar Koh Tao om alsnog mijn duikcursus te gaan doen en ik kom daarna terug naar hier om mijn kaart op te pikken en mijn tweede graad reik te halen want ik heb ontdekt dat dat hier kan, jeuj! Mensen van het hotel zijn dan ook ingelicht om de brief aan de kant te houden. Ik laat overigens mijn yogamat etc ook hier want dat gesleur is allemaal niet nodig en ik heb gelijk een kamer geboekt bij terugkeer dus all well that ends well.
Hoewel ik nog steeds van plan ben om zowel Dexia als BCC een zeer kwaaie klachtenbrief te sturen bij terugkeer! En het stuk telefoonrekening indien moet blijken dat dit betaalbare nummers zijn!
Ik bedoel serieus, zoiets kan toch niet. Stel dat zoiets gebeurt met iemand anders die alleen reist en die nog niet zoveel ervaring heeft. Dat is toch om compleet uit te flippen!

Anyway, het is hier nu half 11. Anthony vertrekt over en half uur naar Koh Samui en dan terug down under. Ik ga sebiet nog een duikske nemen en moet om 13u klaar staan voor de taxi naar de pier.
Wish me safe divings ;)