Het gebeurt hier maar zelden, maar deze avond is het nog eens het geval, Nathalie is slapen en ik ben nog niet moe dus dacht nog maar is wat te schrijven voor de blog. We zijn nu over de helft van onze 3 maanden en dat geeft toch wel een vreemd gevoel. Daarvoor leek het of deze 3 maanden gingen blijven duren maar nu resten er ons nog maar 2 weken in het weeshuis. Daarna volgt nog wel een maand in Australië maar het voelt alsof die ook zal voorbij vliegen en wij al bijna terug in België staan.
Zoals Nathalie ook al schreef, zijn wij dus 'Godmother' en 'Godfather' geworden van Sonam, één van de kinderen in het weeshuis. Vooral Nathalie, wiens moedergevoel ongelofelijk hard is aangewakkerd, is zot van hem. Gisteren is ze dan ook met hem op uitstap geweest en ik denk dat ze er allebei even hard van genoten hebben. Ik moest mij nog wat toeleggen op de voetbal want zondag is de eerste match en zo konden zij met hun tweetjes wat quality-time doorbrengen. De verhalen en gezichten achteraf waren geweldig gewoon, zo waren ze momo’s gaan eten, had hij cola mogen drinken en had hij als dessert een stuk chocoladetaart gekregen. Dan waren ze nog nieuwe schoenen, een jeansbroek, een bloes en een paraplu voor hem gaan kopen en hadden ze de taxi teruggenomen naar het weeshuis. Toen ze daar aankwamen had hij zijn nieuwe kleren al aan en was hij zo fier als iets, de andere kinderen zaten in het klaslokaal en hij kon dan ook onmiddellijk zijn nieuwe kleren aan iedereen laten zien. Prachtig gewoon om te zien hoe hij er van genoot. Vandaag hebben we hem nog een speelgoedautootje en croc’s gekocht, ja hij wordt al helemaal verwend (door zijn godmother :)). Volgende week zaterdag nemen we hem in de namiddag terug mee en gaan we hem nog een nieuwe rugzak kopen en met hem iets eten. Ach ja, het zal misschien de enige keer zijn dat hij ons ziet dus mogen we hem wel wat verwennen.
Zaterdag 18 juni
Goeiemorgen! In tegenstelling tot wat gisterenavond de uitzondering was, is deze ochtend géén uitzondering. Ik ben weer veel te vroeg wakker (kwart voor 8) en Gunther slaapt nog :)
En dan zie ik dat ‘m gisterenavond nog mijn beste verhaal ‘gepikt’ heeft ook :)
Inderdaad, terwijl Gunther zijn grote passie, voetbal, ook hier in Nepal op de voet volgt (ge moet ne keer zien hoe trots hij is als hij die mannen kan coachen en ze hem weer eens komen vragen voor een match :)), heb ik ook eindelijk mijn grote passie gevonden: Sonam.
Hoewel we hem pas sinds een paar dagen zijn beginnen sponsoren (60 euro per maand is het maximale bedrag per kind om naar school te kunnen gaan etc), voel ik me nu al echt alsof ik zijn meter ben.
Hij trok in het begin al mijn aandacht door zijn ‘verhaal’. In tegenstelling tot de meeste kinderen, heeft Sonam geen familie. Of tenminste, niemand weet wie zijn ouders zijn, of ze nog leven, of waar ze zijn. Hoewel we aanvankelijk dachten dat Shangrila een weeshuis is, is het dat niet. Het is een opvangtehuis voor ‘minderbedeelde kinderen. Dat betekent dat de meeste kinderen nog minstens 1 ouder hebben en vaak ook nog ene broer of zusje in het home hebben. DE familie is echter niet in staat om voor hen te zorgen. Hoewel er ook een aantal kinderen zijn die door hun ouder(s) naar daar werden gebracht en hen daarna nooit meer hebben teruggezien. Sonam werd vorig jaar in Kathmandu gevonden aan de poort van de CPCS shelter. Hij was ondervoed, had geen naam, geboortedatum of afkomst. Sonam is de naam die de welzijnswerkers hem toen gegeven hebben. Ze schatten hem vijf jaar maar niemand kan dat dus met zekerheid zeggen. Hij wist zelf ook helemaal niets over zijn afkomst, hoewel er wordt gezegd dat hij het dialect van de Tamang sprak, 1 van de grootste bevolkingsgroepen van Nepal, waarmee je helaas nog niets weet.
Sonam zit pas sinds december 2010 in Shangrila Home. In het begin was hij vrij onhandelbaar volgens Wim. Het was zelfs een pyromaantje! Intussen is hij een pak gekalmeerd en zie je dat er een lief hartje achter de streken steekt. Hij verstaat ook al een minimum aan Engels, hoewel je het niet te ingewikkeld moet maken.
Hij heeft nog veel problemen met bezittingen. Alles wat hij ziet, wil hij hebben: ‘Mero, mero’ (Van mij, van mij!’) En als hij het dan heeft, maakt hij het stuk binnen de 24u. We hadden hem een motootje gekocht voor nog geen 2 euro (Harley Davidson modelletje). Hij was zo fier als een gieter en ging het in alle kamers tonen, maar 2 uur later was het zadel ervan af, een uur later de wielen en tegen de avond was de motor gewoon in twee :) Het is dus wel een bandiet af en toe en je moet hem regelmatig terugfluiten maar ik heb niet het gevoel dat hij dat doet omdat hij echt stout is. Hij tast graag zijn grenzen af en je mag niet vergeten dat het absoluut niet duidelijk is wat voor opvoeding hij voorheen heeft gehad. Als er al sprake van opvoeding was. Hij heeft ook nog de vervelende neiging om heel hard te gaan schreeuwen als hij boos is of als iemand hem pijn heeft gedaan. Hij huilt dan niet gewoon maar gaat bewust ergens onwaarschijnlijk hard liggen brullen. Dat probeer ik er nog een beetje uit te krijgen in de twee weken die ons nog resten. Ijdele hoop misschien maar hij zegt tegenwoordig toch ook al sneller 'thank you' en 'please' omdat ik daar zo op hamer :)
De tweede reden dat ik voor Sonam koos, is omdat ik gewoon op een bepaald moment verliefd op hem werd. En dat was zelfs vrij vroeg tijdens ons verblijf in Nepal. Ik weet nog dat hij ziek was en dat hij met hoge koorts in zijn bed lag. Ik ben toen naast hem gaan zitten en heb slaapliedjes voor hem gezongen, terwijl ik hem over zijn haren streelde. Op een bepaald moment nam hij mijn hand en trok die onder de deken waar hij hem tegen zijn bibberende lijfje drukte. Ik denk echt dat er toen iets in mij werd losgemaakt waarvan ik vergeten was dat ik het had.
Gunther heeft gelijk. Mijn moedergevoel is onwaarschijnlijk aangewakkerd hier en vooral door Sonam. Een beetje druk voor onze relatie wel, want Gunther voelt het nog niet zo aan maar we praten er wel over en ik geef hem zijn tijd. Net zoals ik heb ontdekt dat ik mijn redenen had om dat gevoel weg te drukken, ben ik ervan overtuigd dat Gunther die ook heeft. Hij heeft gewoon wat meer tijd nodig om erachter te komen.
Ik besef ook heel goed dat mijn prioriteiten langzaamaan veranderd zijn. Ik heb sinds mijn studententijd tot ik bijna 30 werd, ontzettend de beest uitgehangen. Ik heb alles gedaan wat ik wilde doen. Fuiven, drinken, experimenteren, afterparty’s, vriendjes, … Noem maar op. Ik heb hard en goed geleefd, al zeg ik het zelf :) En daarna heb ik, verschillende jobs gedaan waar ik telkens veel heb bijgeleerd, fantastische mensen heb leren kennen, een ontzettend groot netwerk heb opgebouwd en ongelooflijke kansen heb gehad, jobs, waarmee ik al op jonge leeftijd goed mijn geld verdiende (hoewel het er even snel terug door ging J) en waardoor ik oude passies terug ontdekte (organiseren, schrijven, fotograferen, …) Tot slot zijn er de onwaarschijnlijk mooie reizen die ik al heb mogen maken (Canbodja, Thailand, Ijsland, India, Sri Lanka, Ierland, Nepal, LA, Praag, Schotland, …)
Als ik soms terugkijk, lijkt het of ik al meerdere levens heb geleid :D
Het ‘moeten’ is de laatste jaren dus meer en meer gaan verzwakken. Ik moet niet meer op elk feestje zijn, ik moet niet meer de beest uithangen, ik moet niet meer zonodig gaan terrassen als ik meer zin heb om in de zetel te blijven hangen. Ik hoef ook geen excuses meer te bedenken. Ik zeg gewoon tegen mijn vrienden dat ik moe ben, dat ik geen zin meer heb of dat ik terug naar mijn lief wil.
Heet dat ouder worden dan? Dan is het goed voor mij :D
Gunther heeft naar mijn gevoel wel nog af en toe die behoeften. Hoewel hij beweert van niet, denk ik dat hij vroeger soms toch een beetje minder tijd had voor zichzelf. De jaren dat ik de beest uithing, was hij eigenlijk al een hardwerkende vader. Hij zegt dat hij niets gemist heeft, maar dat geloof ik hem niet. Dat hij ook op dat moment gelukkig was, daar twijfel ik niet aan. Ik denk echter wel dat jonge mensen in hun leven sowieso door een aantal fasen heen moeten, en bij de ene duurt dat al wat langer dan bij de andere… Net zoals Sonam nu eigenlijk nog maar net begint te onderzoeken wat kan en wat niet kan.
En Gunther terug heeft ontdekt wat hij zelf graag doet. Ik ben ook erg blij dat hij tijdens deze reis heef ontdekt dat zijn werk wél hetgene is wat hij wil doen. Ik zou hem in eender welke beslissing hebben gesteund, begrijp me niet verkeerd, maar de fase die hij nu doorging, had ik al meermaals doorgemaakt en voor hem was het een behoorlijke mijlpaal. Soms ligt een ontevredenheid niet zozeer in wat je doet maar in 1 van de onderdelen ervan. En dan is het aan jou om daar verandering in proberen te brengen. Van job veranderen (vluchten), heeft dan zeker geen zin, want je zal telkens tegen hetzelfde probleem blijven aanlopen.
Ik ben dus blij dat hij zijn goesting terug heeft gevonden. Ik was er al van overtuigd dat hij goed was in wat hij deed maar het was aan hem om dat ook zelf terug te gaan geloven. Net zoals ik er meer dan ooit van overtuigd ben, dat zelfstandig worden de beste beslissing ooit was voor mij en ik me nooit meer terug onder een baas zie werken. Het had alleen een behoorlijke tijd nodig voor ik dat besefte. En ook door dat proces moest ik eerst heen gaan.
Soit, ik ben compleet afgedwaald zoals gewoonlijk :). Terwijl Gunther dus ging voetballen eergisteren, heb ik onze ‘zoon’ mee op stap genomen.
Ik had voor de gelegenheid mijn eigen kurta aangetrokken, zodat ik ook een beetje meer ‘Nepalees’ leek :) En zo liepen wij door de straten richting Boudha. Hij maar op winkeltjes wijzen en vragen: Momo’s? En ik telkens: ‘Little more walking, Sonam’ (ja, brakke Engels, anders snappen ze het niet;))
Dan zijn we eerst gestopt voor nieuwe schoenen. Hij zo fier als iets! En daarna doorgewandeld naar het restaurant, waar we twee cola’s, chicken momo’s, paneer cheese (gefrituurde kaasblokjes) en peanut sandheko (pinda’s met pepertjes, ajuin, tomaat en spicy kruiden) aten tot alles leeg was J Zo genieten dat die kleine deed, en ik al even erg. Hij vond het geweldig hoe het rietje in de cola door de bubbeltjes terug omhoog kwam (didi, hi, hi, hi – kijk, kijk, kijk!), hij experimenteerde met momo’s en ketchup en testte de paneer en de peanuts om tot het besluit te komen dat hij het allemaal lustte :) En ik leerde hem zijn momo’s niet in een keer in zijn mond te proppen maar eerst met zijn lepel door te snijden.
Intussen was het beginnen regenen en omdat ik mijn handen al vol had met de lychees die ik onderweg gekocht had, de zak met zijn schoenen en mijn grote paraplu, besloot ik hem ook maar een kinderparaplu te kopen. Een geweldig zicht! Hij liep trots langs mij en ik stuurde het topje van zijn paraplu bij met mijn vrije hand zodat hij zijn regenscherm met beide handen kon vasthouden en intussen dicht genoeg bij mij bleef.
Daarna gingen we nog een chocolate brownie eten in het Saturday Café, waar hij met een engelengezichtje een stukje naar mij schoof en zei ‘You, didi’ (ik weer smelten! :)). En tot slot gingen we nog een jeansbroekje en een sweater met capuchon voor hem kopen. Hij wist meteen welke broek hij wou en die paste als gegoten. De sweater was mijn keuze maar van het moment dat hij zijn cap opzette, was hij helemaal verkocht. Eigenlijk zag hij er een beetje als een kleine gangster uit maar dat past wel bij hem vind ik :)
We kochten nog een sapje voor hem voor onderweg en namen de taxi terug naar het home (gezien het nog steeds regende en de afstand terug op zo’n moment behoorlijk lang is), alwaar hij het hele huis rondliep om zijn nieuwe outfit te showen en luidkeels te verkondigen dat hij die van zijn ‘godmother’ had gekregen. Zelden een kind zo zien stralen!
Gunther, die in het home op ons had gewacht, en ik keken vertederd toe vanachter het raam van het klaslokaal terwijl hij zich langs alle kanten liet keuren door de rest van de bende.
Eindrekening voor ons:
3,2 euro voor een nieuw paar schoenen
4,75 euro voor ons middagmaal
2 euro voor de paraplu
0,65 euro voor de brownie
0,65 voor het sapje
11 euro voor de jeansbroek en de sweater
Voor dat bedrag zou je het maw elke dag opnieuw herhalen! En nu begrijpen jullie ook waarom ik zoveel moeite heb om iets niet voor hem te kopen. Het kost gewoon niets en ik besef maar al te goed hoe klein de kans is dat ik hem ooit nog eens ‘live’ terug zie.
Daarom hebben we hem intussen ook nog een nieuw paar crocs voor nog geen 4 euro gekocht en een nieuw autootje voor 2 euro. (Ietsje steviger deze keer!) Gunther heeft me moeten tegenhouden om hem niet nog een Spidermanbokshand (waar ik nog steeds spijt van heb dat ik hem niet heb gekocht!), een petje en een nieuw T-shirt te kopen.
Het zou er waarschijnlijk over zijn maar kijk eens hoe weinig dat dat voor ons kost, terwijl dat voor hen net zoveel kost.
Zaterdag nemen we hem nog dus nog eens samen mee op restaurant. Ik wil dat Gunther het ook eens heeft meegemaakt :) We kopen hem dan sowieso nog een nieuwe boekentas, die hij al heeft aangeduid en die ook weer maar iets van een 3,5 euro kost. En Gunther weet het nog niet, maar ik ben vastbesloten hem nog 1 laatste cadeau te laten kiezen, dat hij dan krijgt als wij vertrekken. Ik ga alleen proberen dat het iets wordt, dat niet na 1 dag kapot gaat zijn en waar hij ietsje langer plezier van heeft. :D
Btw: er zijn nog enkele kinderen die een sponsor kunnen gebruiken in Shangrila Home. Als er iemand zich geroepen voelt? Bikal voor 30 euro per maand, een ongelooflijk lieve jongen. En Ilan, is een heel grappig kereltje en heeft ook nog helemaal geen peter of meter. Je bepaalt zelf hoeveel je per maand wil storten voor zo’n kind, met een maximumbedrag van 60 euro dus.
Meer info vind je op www.shangrilahome.org, onder de rubriek ‘Kind zoekt sponsor’.
En voor degenen die het echt zien zitten en zouden wensen dat wij dat kind een leuke dag bezorgen, laat het ons maar weten hoeveel jullie wensen te sponsoren, dan schieten wij wel voor en zorgen dat dat kind een onvergetelijke dag krijgt! J
