Vrijdag 6 mei, 6u

Kathmandu komt tot leven en ik ook. Het is fantastisch ontwaken samen met de eerste zonnestralen die over de huizen glijden. Vooral als je op een dakappartement woont. Tegenover ons trekt een winkelier zijn luifel omhoog, 300 meter verder krijgt een groep kinderen ochtendgymnastiek op een grasveld, hanen kraaien, vogels kwetteren en de eerste toeters van auto’s en motors weerkaatsen schel door de straten. Enkel de honden zijn eindelijk stil. De nacht is voorbij in Nepal.

We hebben gisterennamiddag onze eerste fikse regen/hagelbui meegemaakt in Kathmandu. Stevig. Dat is het minste wat je ervan kan zeggen. Het regenseizoen nadert dan ook met rasse schreden. Maar we laten het ons (nog) niet aan ons hart komen. Op dit moment is het nog lachen om met je flipflops over de modderstroompjes en tussen de dikke warme regendruppels door te waden. En over flipflops gesproken, Gunther heeft dan toch zijn eerste paar ooit gekocht (ik hoor de mannen van de tennis nu lachen J). Niet met heel veel zin maar wel met het besef dat het veel gemakkelijker werken is in het weeshuis waar je toch om het uur in het water staat, om wat voor reden dan ook.

Tot nu toe gaat het tussen ons heel erg goed als reizend koppel. Hoewel ik besef dat ik ongetwijfeld wat voorbarig ben aangezien we nog geen week hier zijn. :) We blijken allebei mensen die ons makkelijk aanpassen aan een situatie. Hoewel ik meestal degene ben die een situatie naar mijn hand tracht te veranderen en Gunther er veel meer tijd voor nodig heeft of zich de dingen gewoon een stuk minder aantrekt.

Om een stom voorbeeld te geven. Toen we hier aankwamen, bleek dat het licht in het toilet en 1 van de lichten in de woonkamer kapot waren, de WC niet doortrok (dus we spoelen met emmers water) en dat er overal muggen waren in de slaapruimte. De muggen daar heb ik meteen na nacht 1 komaf mee gemaakt door het muskietennet voor de deur te hangen. Wat de lichten betreft, heb ik aan Gunther gevraagd om vandaag eens te kijken of we daar iets aan kunnen doen. Ik heb spijt dat ik op dat vlak niet wat meer kennis heb. Kwestie van me wat meer uit de slag te kunnen trekken als er een probleem is op technisch of sanitair vlak. Misschien weer iets voor een toekomstige cursus? J Maar goed, ik pas me dus wel aan maar alleen als ik weet dat er geen andere optie is, als ik niet MOET. Gunther zei in de week dat hij dacht dat ik thuis niet kon loslaten als ik reisde, mede omwille van het feit dat ik heel onze trip bericht in onze blog. Ik antwoordde daarop dat dat is omdat ik niet moet. Hier IS internet dus waarom zou ik het niet gebruiken? Toen ik twee jaar geleden 10 dagen stiltemeditatie deed op Koh Phangan, gaf ik al mijn persoonlijke bezittingen zonder problemen af en ik heb ze ook geen moment gemist. Zo heb ik vaak de kans om gratis in een luxehotel te slapen. Gunther zegt dan dat dat voor hem allemaal niet hoeft. Natuurlijk hoeft dat niet, maar ga je weigeren als je de kans krijgt? Mijn vader zei ooit dat ik een opportunist ben. Als dat betekent, dat ik de kansen die ik krijg met beide handen aanneem, dan ben ik de grootste die er op de wereld rondloopt. Ik ben altijd van het principe uitgegaan: ‘nee heb je, ja kan je krijgen’. En ik moet in alle eerlijkheid zeggen dat dat me tot nu toe geen windeieren heeft gelegd. Natuurlijk ga je soms keihard op je bek maar dat hoort er gewoon bij. Ik heb al lang geleerd van niets té graag te willen. Immers, hoe harder je aan iets probeert vast te houden, hoe meer het je kan kwetsen. Het is beter om van iets te dromen en te trachten je dromen te realiseren als de juiste omstandigheden zich stellen, dan je erop vast te pinnen.

Van lange reizen wordt vaak gezegd dat je zwaar geconfronteerd wordt met jezelf. En ja, dat klopt. Dat had ik al eerder op de reizen naar Thailand en nu ook weer. Je kan je afvragen of dat überhaupt mogelijk is na een week maar de tijd verloopt gewoon heel anders hier. Eén dag lijken er soms drie. En dat is omdat je zoveel nieuwe indrukken tegelijk opdoet.

Terug naar de zelfreflectie dus. Gunther is zoals altijd mijn spiegel. Op een of andere manier weerkaatst hij de stukken van mijn persoonlijkheid waar ik nog werk aan heb. Op dit moment zijn dat mijn drukte en gebabbel. Doordat we in een onbekende omgeving zijn terecht gekomen, valt het meer dan eens op hoe introvert, rustig en afwachtend Gunther is en hoe extravert, ongeduldig en impulsief ik ben. Dat is daarom geen slechte zaak natuurlijk. Op die manier is er evenwicht. Ik ben nu eenmaal iemand die het voortouw moet nemen. Maar soms is het zelfs voor mij vermoeiend en zou ik willen dat ik wat rustiger kon zijn zoals Gunther. De dingen meer laten bezinken, afwachten hoe iets zich vanzelf oplost, …

Ik ben er de afgelopen week dan ook een paar keer onzeker over geweest. Voornamelijk omdat Gunther me na de eerste avond in het weeshuis confronteerde met het feit dat ik zo extravert ben. Sindsdien ben ik er iets meer op gaan letten dat ik niet constant het woord neem of mensen onderbreek in mijn enthousiasme.

Ik heb er effectief nog wat problemen mee dat veel mensen denken dat ik het voor het zeggen heb in de relatie of dat ik Gunther ‘overheers’, alleen omdat ik zo mondig ben. Het tegendeel is echter waar. Als er iemand is die me op mijn plaats kan zetten en bij kan sturen, is hij het wel. Belachelijk eigenlijk dat ik me op dat vlak wel nog aantrek wat mensen denken maar laten we zeggen dat Gunther my blind spot is en dat dat waarschijnlijk de reden is :)

Bij nader inzien blijkt de reis dus toch wel weer een stukje een aanvaardingsproces te worden. Dat het gewoon is zoals het is en dat ik daar vrede en rust in moet vinden. Van een contradictio in terminis gesproken… :)

Donderdag 5 mei, 14u

We hebben er net onze eerste twee shifts opzitten. Gisterennamiddag om 14u begonnen tot 22u. Vanmorgen opnieuw om kwart voor 7 tot een half uur geleden.

Waar moeten we beginnen?

Zoveel te vertellen. We zijn er nog maar 4 dagen en het lijkt alsof we hier al weken zitten. Nu, dat heb je natuurlijk wel vaker in het buitenland maar ook de kinderen in het weeshuis hebben zich meteen aan ons aangepast. Alsof het nooit anders is geweest.

We hebben op twee shifts al onwaarschijnlijk grappige dingen meegemaakt als wel getuige mogen zijn van supermooie momenten. Er zijn een zestal kleintjes van 2 tot 6 jaar, die vrijwel constant rond ons hangen, opgepakt willen worden, willen knuffelen, …

Sulab is bijna 3 en een onwaarschijnlijke knuffelaar, die altijd wil vastgehouden worden en meteen zijn hoofdje in je nek legt. Vijay is een jaar of drie en trekt constant gekke bekken. Hij deed gisteren een vismondje tegen mij. Ik deed het terug waarop hij me prompt vol op de mond kuste. Hartenbrekers zijn het. Manis is ook een jaar of drie en compleet verslingerd aan Gunther. En zo kan ik nog wel even doorgaan. Ook de kleine jongens zijn een geweldige groep, van een jaar of 6 tot 10.

De kinderen hebben allemaal een vast schema voor wanneer welke groep moet douchen, de beddenlakens ververst worden, wie de kamers moet kuisen etc.

We hadden gisteren dus al meteen grote pret omdat de kleine jongens moesten douchen. Er stonden bijgevolg een zevental kleine apen gezamenlijk onder de douche te schuiven, te springen en te glijden. Een voor een kwamen ze onder de straal uit zodat we hun haren konden inzepen en hun rugjes wassen en dan glibberden ze weer verder. Ook het tandenpoetsritueel was hilarisch. Er lagen een 70-tal tandenborstels met de namen erop langs elkaar uitgestald waarop iedereen langs kwam met zijn borstel en wij de tandpasta erop deden. De kleintjes kropen vervolgens op de lavabo en zaten gehurkt langs de kraan hun tandjes te poetsen en in de spoelbak te spuwen terwijl de oudere kinderen er gewoon rechtop voor stonden.

Ze gaan dan ook op een ongelooflijk tolerante manier met elkaar om, al deze leeftijdsgroepen. Er zijn er in principe 4. De baby’s die samen op een kamer liggen. Dan de kleine meisjes en de kleine jongens, leeftijd 6-10, de middelgrote meisjes en jongens, leeftijd 10-14 ongeveer en de grote meisjes en jongens, leeftijd 14 tot 18, hoewel de leeftijden elkaar ook al eens durven overlappen.

Het weeshuis is een ontzettend groot gebouw met op de gelijkvloers de speelplaats, de eetzaal, de keuken, de naaikamer en de waszaal. Op het eerste verdiep slapen de baby’s en de didi’s. Op de tweede verdieping slapen al de meisjes, op de derde verdieping slapen alle jongens, op de vierde verdieping is nog een extra kamer voor de allergrootste meisjes, alsook de kamer van Wim en Dinesh en op de dakverdieping is Wim zijn living, of eigenlijk meer nog de verzamelruimte waar de vrijwilligers voor en na de uren samenkomen voor koffie en een babbel.

Ah, voor ik het vergeet, hier zijn we dus Nathalie didi (grote zus) en Gunther dai (grote broer), hoewel dat bij Gunther meestal iets als Gunthel klinkt. :)

Terug naar de shifts. De taken voor een namiddagshift zijn voornamelijk de tafels klaarmaken voor het avondeten, de kleintjes van school halen, de kinderen uit hun uniformen helpen en andere kleren aandoen, de kleertjes helpen wassen, de kleintjes helpen eten, medicijnen uitdelen, de baby’s naar bed doen en nachtpampers aandoen, de kleine jongens helpen douchen, de kleine jongens en meisjes voorlezen voor het slapengaan…

De ochtendshift zorgt ervoor dat de persoonlijke bakken van de kinderen onder de bedden worden uitgehaald. Dat degene die nieuw beddengoed moeten hebben, dat ook krijgen. Alles klaarzetten om te eten en daarna de tanden te poetsen, de kleintjes helpen eten, hun uniformpjes helpen aandoen, alle haren van de meisjes in staartjes of vlechten doen en de kleintjes naar school brengen.

Dan hebben we even vrije tijd maar tegen kwart voor 1 worden de kleintjes terug van de school gehaald voor een middagsnack en terug naar school gebracht (die overigens nog geen kilometer verder ligt).

Wat ons vooral raakte is dat de kinderen zo onwaarschijnlijk zelfstandig zijn en dat zie je al meteen bij de kleine jongens en meisjes. Gisteren moesten de kleine jongens douchen maar dat betekent ook dat ze meteen daarna hun kleren moeten wassen. Wij dus allemaal naar de wasruimte op de gelijkvloers alswaar die kleine mannen hun kleren op de grond gooien en ze te lijf gingen met zeep en borstels. Ongelooflijk straf gewoon. Net zoals die driejarigen die allemaal zelfstandig plassen en hun tanden poetsen. Ook voor de kamers bestaat er een beurtrol. Dat betekent dat vanaf een jaar of 6 iedereen beurtelings verantwoordelijk is voor de groepskamer waarin hij of zij slaapt en deze om de zoveel weken moet borstelen en dweilen. ’s Morgens brengen de kinderen zelf hun vuil beddengoed naar de hoop was op de eerste verdieping. Ze gaan zelf hun eten halen in de keuken en brengen ook de afwas terug.

Ik besef meer en meer hoe ontzettend verwend de westerse kinderen eigenlijk zijn, als je dat vergelijkt met hier.

We hebben onze eerste shifts meegedraaid met Wim en dat was ontzettend leerrijk. Hij heeft ons ook al wat meer verteld over de achtergrond van sommige kleintjes. Er zijn er veel van wie 1 of beide ouders alcoholici zijn en er werden er meer dan 1 gewoon op de straat gevonden. Er is ook 1 zwaar mentaal en lichamelijk gehandicapt meisje bij, Priya genaamd. Ik moest daar gisteren al meteen de pamper van verversen. Met stip het minst plezante moment tot nu toe. Maar soit, het hoort erbij en we passen ons aan.

Vanmorgen overigens grote hilariteit in onze slaapkamer. Ik was nog geen 10 minuten wakker toen ik iets ter grootte van een golfbal op 15 centimeter van mijn armrichting muur zag lopen. Ik schrok me kapot maar kon niet zien wat het was.

Even later hoor ik Gunther keihard lachen omdat er blijkbaar een muis over Gerts hoofd liep. Gert wakker, Valerie wakker, lachen dus! Het was iets minder grappig toen er even later ook een kakkerlak zo groot als een pingpongbal vanuit onze kamer naar buiten liep. Dat was meteen de eerste keer dat de boeddhist in Gunther niet protesteerde toen ik er een baksteen op zette :)

Ik ga bij deze eindelijk Gunther een keer aan het woord laten om zijn ervaring te delen… Ik ben zelf ook benieuwd :)

Ik heb zonet Nathalie haar relaas gelezen en eigenlijk valt er niet meer veel aan toe te voegen, want zoals jullie wel al gemerkt zullen hebben is zij altijd vrij uitgebreid met haar verhalen ;)

Ik kan alleen maar zeggen dat buiten het ochtendincident waarbij bleek dat wij nog een aantal kamergenoten hebben ik hier alles geweldig vind en hoewel de voorzieningen en luxe (als die er al is) hier zeer beperkt zijn stoort het mij totaal niet en heb ik er mij al aan aangepast.

Nog een grappig moment van deze morgen was wel toen Gupta (een meisje van 2,5 jaar) zei dat ze pipi moest doen. Ik dan ook met haar naar het toilet waar ik haar onderbroek naar beneden deed en zij gewoon begon te plassen waar zij stond in het midden van het toilet. Maar goed dat de toiletten meerdere keren per dag gekuist worden J. Even daarvoor had ik ook al het zoontje van één van de vrouwen die in het weeshuis werkt laten vallen, eigenlijk niet echt laten vallen maar ik ging er op letten en terwijl ik naast hem zat viel hij opeens van een bank af met zijn hoofd op de grond. Ik heb dus nog wat bij te leren, maar we zijn hier nog maar pas dus denk wel dat ik na 2 maanden zal doorhebben hoe kinderen werken :)

Woensdag 4 mei 2011

Het moet hier een uur of 8-half 9 zijn. Ben opgestaan om 7 uur, na weer een zeer korte nacht. Het lukt me nog niet goed om in te slapen. De warmte, de muggen, het lawaai en misschien ook het feitvdat je met 2 vreemden extra op een kamer slaapt? Ik weet het niet goed.

We hebben gisteren een beetje geMcGyverd en ons muskietennet gemakkelijkheidshalve voor de deur en het raam van de slaapkamer gehangen maar natuurlijk zaten er nog een paar van die mofo’s binnen. Ik wilde ze eerst vangen maar ze zijn onmogelijk te zien tegen de groene achtergrond van de muren.

Gisterenavond was nog heel leuk. We zijn eerst gaan eten in een restaurantje in een zijstraatje van de grote stoepa. Green Garden terrace of zoiets, als ik het me goed herinner. Super gezellig en lekker weg van de drukte op straat. We lieten ons een beetje gaan want alles leek zo lekker dus uiteindelijk zaten we voor een bord rijst met groenten, twee spring rolls met ei, een bord gestoomde momo’s met groenten én een bord gefrituurde momo’s met groenten en kaas. Overvloed in alle vormen met daarbij een liter fles San Miguel bier. En dat kostte ons welgeteld 705 rupees, oftewel iets van een 7 euro. Wat hebben wij westerlingen toch een luxeleven hé!

Daarna zijn we naar het Flavours café gegaan voor een koffie, een plaats waar we ongetwijfeld meermaals ter week zullen te vinden zijn vanaf nu, want lekkere organische koffie, bananenlassi’s (is een soort yoghurtdrink met vers fruit, een beetje zoals een milkshake) en … wireless free internet! Jeuj! :)

En wat bleek nog toen we de menukaart van naderbij bestudeerden: ze hebben hier Tom yam kung en … Pad thai!!! Hoera!!!! Nu alleen nog hopen dat het lekkere is. Maar mijn dag kon alvast niet meer stuk. Oké, het zijn Thaise gerechten maar het zijn wel mijn Thaise lievelingsgerechten aller tijden!

Daarna naar huis gewandeld door de nagenoeg verlaten en onverlichte straten van Kathmandu. Gunther met zijn zaklamp in de aanslag want die doet het in zijn broek omdat hier naar het schijnt een pak ratten rondlopen (die we tot nu toe nog niet gezien hebben). Ik heb er zelf niet echt bang van. Ik word meestal zenuwachtig als mensen langs of rond mij zenuwachtig beginnen doen :D

Gunther is meteen zijn bed ingekropen. Ik heb nog wat gelezen in de woonkamer en daarna ook (proberen te) gaan slapen. Deze nacht nog twee keer naar het WC moeten gaan. Echt rot want een heel gedoe. In het donker heel voorzichtig door de kamer sluipen om niemand wakker te maken. Dan de wenteltrap naar boven het dak open en met een zaklampje je ding doen want het licht is daar ook stuk. Dan afvegen en het papier in een apart emmertje gooien en wat water in een emmer laten lopen want de WC trekt niet vanzelf door. Wat zei ik eerder over een luxeleventje?

Soit, weinig geslapen dus en vanmorgen alweer om 7 uur wakker. Gunther lag nog diep in slaap dus die heb ik maar met rust gelaten. Ben jaloers dat het slapen hem een stuk beter af gaat dan mij. Hoewel dat thuis ook al altidj zo is. Gert en Valerie waren al vertrokken want die hadden de vroege vandaag en dat betekent dat die tegen kwart voor 7 zoiets in het weeshuis moeten staan om de kinderen uit het bed te halen.

Ik ben me dan maar gaan douchen of tenminste een poging tot. Het was eerder een emmertje vullen met zeepsop en je dan inzepen en dan daarna met een kommetje koud water naspoelen. Deed me denken aan mijn meditatie 10-daagse in Thailand 2 jaar geleden. En ok, het is niet zo aangenaam die eerste klets koud water op je slaperige lijf maar je voelt je daarna eens zo goed. Daarna heb ik onze eerste was gedaan. Ze hebben hier van die teiltjes waarvoor ik twee kannen met water heb laten koken en de rest heb bijgevuld met koud water. Ging allemaal heel goed. Met de borstel erover en een paar uurtjes laten trekken. Ook iets wat ik al gewend was van in Thailand en wat ik, hoe raar het ook klinkt zelfs aangenaam vind om te doen. Om de een of andere reden brengt het wassen van kleren met de hand in een teiltje mij tot rust. Al zie je het mij thuis niet doen natuurlijk. :)

Daarna ben ik naar de winkel hier tegenover gegaan en ben ik wat eieren, sjalotjes en tomaatjes gaan halen en heb mezelf een flinke omelet gebakken. Kopje oploskoffie en stukje kaas erbij en een snee toastbrood nog ff in de warme pan. Klaar. Het leven hoeft niet moeilijker te zijn als dat, toch?

Intussen loopt het tegen de 9 uur, of tenminste dat denk ik toch. Ik ben er klaar voor en Gunther moet nog beginnen. Ik moet zo meteen eens gaan zien of die niet stiekem gestorven is ofzo. Niet zo veel anders als thuis dus. Die kerel kan een stukske slapen! Just een marmot!

Ik dacht hem nog ontbijt op bed te gaan brengen maar aangezien de laatste twee nachten zo de hel zijn geweest, denk ik dat zijn rust nu ietske belangrijker is. Hoop dat ik het er vannacht ook een beetje beter vanaf breng.

Vandaag draaien we onze eerste shift mee. Van 14u tot iets van een 22u en morgen de vroege van 7u tot 14u daarna hebben we drie posten vrij. Dus dat betekent dat we vanaf morgen 14u vrij hebben tot zaterdag. Of tenminste, zo had ik het begrepen. Straks eens checken.

We hebben al afgesproken dat we van zodra we terug vrij hebben ook eens echt de stad intrekken, richting Thamel enzo want nu zitten we eigenlijk een stuk buiten de echte stadskern.

Op weg naar Kathmandu...

We wisten niet 100% zeker of het in orde ging zijn maar het bleek dus effecctief zo: we kregen in Doha toegang tot de premium lounge waardoor we konden genieten van een buffetje en zelfs een paar uur konden slapen in 1 van de bedrooms. Voor het stuk Doha-Kathmandu, wat ongeveer een viertal vliegen was, kregen we zelfs een upgrade. Reizen in stijl heet dat dan zeker? :) We genoten er in ieder geval elke seconde van.

We zijn Qatar Airways dan ook oneindig dankbaar voor hun gastvrijheid en de uitmuntende service. In Kathmandu werden we opgewacht door Jan, 1 van de andere vrijwilligers die hier al 8 maanden zit. Jan is 26, afkomstig uit Schaffen en was oorspronkelijk, net zoals ons, van plan om hier 2 maanden te blijven. Het werden er 9. Over een maand gaat hij terug naar België en volgend jaar komt hij terug voor nog eens 10 maanden.

Soit, we pakten de taxi en werden afgezet in een stoffige buurt voor een internetcafé. ‘We zijn er’, kondigde Jan aan. We keken een beetje verbaasd rond. ‘Neenee', zei hij, 'dit is slechts het vrijwilligersappartement. Het weeshuis ligt op een tiental minuutjes van hier.'

We togen drie verdiepen naar boven waar onze ‘penthouse’ gelegen was. Nu ja, penthouse met een dikke knipoog natuurlijk. We hebben een kamer waar vier enkele bedden staan en die we delen met Valerie, 24 jr, uit Mechelen en Gert, 44 jr uit Nederlands Limburg. Daar links van is een aparte leefruimte met een tafel en stoelen, twee zetels, twee kookvuren, een frigo, een paar kasten en een gootsteen. Beide ruimtes zijn iets van max 6 op 6. De metalen draaitrap aan de buitenkant gaat naar het dak en daar bevindt zich en wc-hokje en een douche die heel erg slecht gaat en waar alleen maar koud water uitkomt. Van de business lounge back to basics als het ware. :)

Nadat we hadden uitgepakt, togen we meteen naar het weeshuis dat imposant groot was en zeer god onderhouden. Naar Nepalse normen welteverstaan...

We waren nog geen 5 minuten binnen of Gunther had al een peuter aan zijn been hangen. Hilariteit alom! We hadden de meevaller dat dezelfde avond een afscheidsfeestje was voor Sofia, een Spaanse Antwerpse en mochten dus mee aperitieven in het appartement van Wim en aanschuiven voor een bord spaghetti. Wel grappig om zo je eerste maaltijd in Nepal door te brengen. En meteen een goed begin om kennis te maken met de rest van het team.

Tegen 21u30 was onze kaars volledig uit en wandelden we terug naar ons appartement alwaar we begonnen aan een zeer lange en uiterst vermoeiend nacht. Als je in een ander land bent, is het niet altijd makkelijk inslapen de eerste nachten maar hier was dat werkelijk een understatement. Los van de muggen die ons bloed uiterst smakelijk leken te vinden, was er een oorverdovend kabaal van straathonden die vanuit alle hoeken van de stad met elkaar leken te communiceren.

Het hoeft niet verteld dat we dus keivermoeid en zeer verdwaasd waren bij het ontwaken vanmorgen

Jan kwam ons halen om 9u om te gaan ontbijten. We moeten namelijk pas morgen met onze eerst shift beginnen. We togen naar 1 van de dakrestaurantjes rond de grote stoepa van Bodhanath, die sowieso de grootste is in Nepal en naar het schijnt zelfs 1 van de grootste te wereld. De weg ernaartoe was stoffig, vuil en vooral zeer luidruchtig.

Na het ontbijt gingen we ook naar de supermarkt om wat basics in te slaan: oploskoffie, olijfolie, melk, wc-papier en… noedels en minute soup. Kwestie van altijd iets snel te kunnen snacken! En vooral omdat ik geen 4 uur zonder iets te eten kan.

Ik typ momenteel mijn stukje blog in een Word-document in afwachting dat we terug elektriciteit hebben en ik en keer naar het internetcafé kan gaan. (We hebben blijkbaar slechts een aantal paar uur per dag elektriciteit en bijgevolg ook geen stromend water) Gunther ligt zijn verloren slaapuren in te halen langs mij op de zetel. Ik doe mijn best om tegen de slaap te vechten omdat ik anders misschien vannacht weer problemen heb. Het beste is om je zo snel mogelijk aan het ritme van het nieuwe land aan te passen, toch?

De batterij van de laptop is intussen ook bijna plat dus dit was het voor vandaag waarschijnlijk. Hopelijk valt de internetverbinding straks wat mee want ik heb gehoord dat dat hier allemaal uiterst traag gaat. En nu maar wachten op elektriciteit hé ;)

final hours for departure

Gunther is terug thuis en ik zal het geweten hebben. Terwijl ik rustig aan het facebooken ben, met mijn valies volledig gepakt, loopt die hier rond als een kip zonder kop. Hij heeft de bibber in zijn vingers maar hij weet niet of dat het gevolg is van zijn drankgelag van het weekend of van de zenuwen. :)

Ik vind het in ieder geval geweldig amusant om er bij te staan en toe te kijken.

'Schat, moet dit ook mee?'

'Nee lief, dat is een wijnkoeler.'

'Schat, hebt ge mijne handdoek gezien?'

'Die is gewassen en steekt al in uw valies.'

En 5 minuten later is 'm nog 'ff rap' een belastingaangifte door aan het sturen. Hilarisch, niet te doen! Of hoe een controlefreak en een chaoot elkaar kunnen aanvullen in een relatie :)

Heb vanmorgen de koffer dus een laatste keer ingepakt en alles staat klaar. Ik heb zelfs een half pak nacho's met kaassaus bij voor in de vlieger straks. Als verrassing voor Gunther (die hopelijk de blog niet meer leest voor vertrek) en als ik er tenminste mee door de controle geraak :)

Ik heb natuurlijk nog steeds te veel bij. Vooral boeken. Kan er gewoon niet aan doen. Moet boeken mee hebben als ik reis. Hét moment bij uitstek om mij nog eens te laten gaan. Ook al hebben we misschien niet zoveel tijd om te lezen, zullen wel zien. Waarschijnlijk heb ik toch alweer een boek uit tegen dat we ter plaatse zijn. dat is meestal zo. :)

Ik suggereerde daarstraks aan Gunther dat hij misschien, naast de Humo, toch ook maar een extra boek in onze handbagage moest steken. Hij zei dat het niet nodig was want hij ging nadenken. LOL, we zijn nog niet vertrokken en hij is al aan het nadenken.

To be continued...

laatste nacht in België

Het doet vreemd aan zo vertrekken voor 3 maanden.

Het lijkt allemaal nog een beetje surrealistisch. Gisteren een topavond gehad met de meiden. 14 dames van de partij met cava en tapas. Het was super! Geweldig om zoiets te doen het weekend voor je vertrek. Katrijn en Kathleen bleven slapen dus hebben we vandaag ook nog eens zeer uitgebreid gebruncht bij de Zoff, samen met Griet en Ruta die de rangen terug versterkten.

Deze namiddag is Charlotte nog komen binnenvallen om haar spullen van gisteren op te pikken, gevolgd door Caroline en Dieter die de frigo en de diepvriezer kwamen leegmaken. Ik heb de diepvriezer dan al maar vast laten ontdooien, kwestie dat we niet met de rommel en de stank van opgedroogde handdoeken zitten als we terug komen. De frigo heb ik volledig leeg gekregen in een laatste ovenschotel: vis, puree met peterselie en een prei roomsaus. Het laatste glas wijn staat hier nu langs mij, evenals de laatste RedBull :)

Het tweede machine was staat op. De eerste zit in de droogkast. Nog eentje te gaan. Ik ben aan het twijfelen of ik mijn valies definitief inpak vandaag of eerder morgen. Ik denk morgen. Ik heb hem tenslotte deze week al twee keer in- en uitgepakt :) Het is dan ook niet echt gemakkelijk om de simpele reden dat we niet alleen naar een warm oord gaan. In Kathmandu is het nu regenseizoen maar warm. In Sydney en Melbourne gaat het kouder zijn (rond de 10°?) want winter en in Brisbane en Cairns is het dan weer over de 20 graden. Moeilijk dus.

Ik had van sommige mensen de raad gekregen zo weinig mogelijk mee te pakken en ginder alles te kopen maar ik zag dat gewoon nog niet zitten. We nemen ook nog eens 5 kilo extra aan kleren mee voor het weeshuis die we afgelopen donderdag in Antwerpen zijn gaan oppikken. Ik heb net ook onze reis al geconfirmeerd en de zitjes alvast gereserveerd voor beide vluchten. Ik check altijd ff op www.seatguru.com waar je de beste plaatsen kan vinden. En voor de rest nog een pak van die andere kleine dingetjes die last minute moeten gebeuren. Mijn werkmappen kopiëren op onze nieuwe (reis)computer, kleren uitzoeken voor morgen, en nog eens rap met de dweil rond om de laatste sporen van het drankgelag van gisteren te wissen :)

Gunther is zich bij mijn weten stevig aan het amuseren op zijn voetbalweekend en gaat morgen ook nog ff een laatste keer tennissen in Heusden om 9u.

Ik bedacht daarstraks nog dat het een goede zaak is dat we ons laatste weekend op deze manier doorbrengen, zodat ik hier lekker op mijn gemak kan stressen zonder hem te hoeven opnaaien en hij nog een laatste keer kan chillen met de maten.

En wat mij betreft, nog een laatste nachtje slapen in het grote dubbelbed en onder mijn donsdeken die ik zeker al ga missen. Warm of nie warm :)

terug vertrekken

Ik zag net dat het laatste bericht op deze blog dateert van 4 augustus 2009. Wauw! Nog maar 2 jaar geleden en alweer zo immens veel gebeurd.

Ik heb zelfs mijn blog een beetje moeten 'opkuisen', om de simpele reden dat er verwijzing werd gemaakt naar de relatie van toen. Een relatie die niet zo goed afliep bij terugkeer uit Thailand maar die voor mij in de huidige situatie niet beter had kunnen aflopen.

Anders was ik misschien mijn huidige reispartner nooit (terug) tegen het lijf gelopen. En dat is inmiddels ook alweer meer dan 1,5 jaar aan de gang! Moest er iemand ons dat verteld hebben toen we 16 waren en samen op school zaten, hadden we eens goed gelachen. Wat zeg ik? Dat doen we nu nog!

Jochen, Gunther zijn broer, is ervan overtuigd dat we ofwel niet meer terugkomen ofwel niet meer samen zijn. Ik weet niet waar die aanname op gebaseerd is maar ik heb wel zin om hem te challengen. :) We kunnen natuurlijk niet ontkennen dat het geen simpele reis wordt en dat we ongetwijfeld wel eens op elkaars lip gaan zitten maar zo gaat dat nu eenmaal in relaties, toch?

Ik leer elke dag nog bij over hoe Gunther in elkaar zit, waar ik hem mee op zijn paard krijg en wanneer ik hem met rust moet laten. Maar dat vind ik er net zo boeiend aan.

En dat is ook hetgeen waar ik nu het meest naar uitkijk. Ik hoop dat de reis hem de antwoorden kan geven waar hij naar op zoek is. Ik heb mijn soulsearching voor het grootste deel tijdens de eerdere reis naar Thailand gedaan (in 2009) en daar pluk ik nu nog steeds de vruchten van. Dit is vooral zijn reis en ik ben blij dat ik mag toekijken. Zelfs als de reis een 'voorspelde' negatieve uitdraai zou hebben. Bestaat dat overigens, een negatieve uitkomst? Alle ervaringen die je meemaakt zijn toch positief? In die zin dat je er telkens een les uit kan trekken om het in de toekomst NOG beter te doen.

Anyway, ik ga niet terug vervallen in filosofisch geleuter maar wel nog even wat praktische info meegeven. Vooral voor degenen die nu pas in het verhaal vallen.

We vertrekken zondag de 1ste mei en landen in Kathmandu de dag erna rond 18u. We zullen 2 maanden vrijwilligerswerk doen in het weeshuis ShangriLa Home (www.shangrilahome.org) en vertrekken op 1 juli richting Sydney.

In juli zullen we vervolgens nog een maandje roadtrippen met een camper langs de oostkust van Australië. We rijden van Sydney naar Cairns, waar we de camper weer dumpen en terugvliegen voor een laatste paar dagen in Melbourne alvorens terug te keren naar Melbourne.

The countdown has begun...