Vrijdag 6 mei, 6u

Kathmandu komt tot leven en ik ook. Het is fantastisch ontwaken samen met de eerste zonnestralen die over de huizen glijden. Vooral als je op een dakappartement woont. Tegenover ons trekt een winkelier zijn luifel omhoog, 300 meter verder krijgt een groep kinderen ochtendgymnastiek op een grasveld, hanen kraaien, vogels kwetteren en de eerste toeters van auto’s en motors weerkaatsen schel door de straten. Enkel de honden zijn eindelijk stil. De nacht is voorbij in Nepal.

We hebben gisterennamiddag onze eerste fikse regen/hagelbui meegemaakt in Kathmandu. Stevig. Dat is het minste wat je ervan kan zeggen. Het regenseizoen nadert dan ook met rasse schreden. Maar we laten het ons (nog) niet aan ons hart komen. Op dit moment is het nog lachen om met je flipflops over de modderstroompjes en tussen de dikke warme regendruppels door te waden. En over flipflops gesproken, Gunther heeft dan toch zijn eerste paar ooit gekocht (ik hoor de mannen van de tennis nu lachen J). Niet met heel veel zin maar wel met het besef dat het veel gemakkelijker werken is in het weeshuis waar je toch om het uur in het water staat, om wat voor reden dan ook.

Tot nu toe gaat het tussen ons heel erg goed als reizend koppel. Hoewel ik besef dat ik ongetwijfeld wat voorbarig ben aangezien we nog geen week hier zijn. :) We blijken allebei mensen die ons makkelijk aanpassen aan een situatie. Hoewel ik meestal degene ben die een situatie naar mijn hand tracht te veranderen en Gunther er veel meer tijd voor nodig heeft of zich de dingen gewoon een stuk minder aantrekt.

Om een stom voorbeeld te geven. Toen we hier aankwamen, bleek dat het licht in het toilet en 1 van de lichten in de woonkamer kapot waren, de WC niet doortrok (dus we spoelen met emmers water) en dat er overal muggen waren in de slaapruimte. De muggen daar heb ik meteen na nacht 1 komaf mee gemaakt door het muskietennet voor de deur te hangen. Wat de lichten betreft, heb ik aan Gunther gevraagd om vandaag eens te kijken of we daar iets aan kunnen doen. Ik heb spijt dat ik op dat vlak niet wat meer kennis heb. Kwestie van me wat meer uit de slag te kunnen trekken als er een probleem is op technisch of sanitair vlak. Misschien weer iets voor een toekomstige cursus? J Maar goed, ik pas me dus wel aan maar alleen als ik weet dat er geen andere optie is, als ik niet MOET. Gunther zei in de week dat hij dacht dat ik thuis niet kon loslaten als ik reisde, mede omwille van het feit dat ik heel onze trip bericht in onze blog. Ik antwoordde daarop dat dat is omdat ik niet moet. Hier IS internet dus waarom zou ik het niet gebruiken? Toen ik twee jaar geleden 10 dagen stiltemeditatie deed op Koh Phangan, gaf ik al mijn persoonlijke bezittingen zonder problemen af en ik heb ze ook geen moment gemist. Zo heb ik vaak de kans om gratis in een luxehotel te slapen. Gunther zegt dan dat dat voor hem allemaal niet hoeft. Natuurlijk hoeft dat niet, maar ga je weigeren als je de kans krijgt? Mijn vader zei ooit dat ik een opportunist ben. Als dat betekent, dat ik de kansen die ik krijg met beide handen aanneem, dan ben ik de grootste die er op de wereld rondloopt. Ik ben altijd van het principe uitgegaan: ‘nee heb je, ja kan je krijgen’. En ik moet in alle eerlijkheid zeggen dat dat me tot nu toe geen windeieren heeft gelegd. Natuurlijk ga je soms keihard op je bek maar dat hoort er gewoon bij. Ik heb al lang geleerd van niets té graag te willen. Immers, hoe harder je aan iets probeert vast te houden, hoe meer het je kan kwetsen. Het is beter om van iets te dromen en te trachten je dromen te realiseren als de juiste omstandigheden zich stellen, dan je erop vast te pinnen.

Van lange reizen wordt vaak gezegd dat je zwaar geconfronteerd wordt met jezelf. En ja, dat klopt. Dat had ik al eerder op de reizen naar Thailand en nu ook weer. Je kan je afvragen of dat überhaupt mogelijk is na een week maar de tijd verloopt gewoon heel anders hier. Eén dag lijken er soms drie. En dat is omdat je zoveel nieuwe indrukken tegelijk opdoet.

Terug naar de zelfreflectie dus. Gunther is zoals altijd mijn spiegel. Op een of andere manier weerkaatst hij de stukken van mijn persoonlijkheid waar ik nog werk aan heb. Op dit moment zijn dat mijn drukte en gebabbel. Doordat we in een onbekende omgeving zijn terecht gekomen, valt het meer dan eens op hoe introvert, rustig en afwachtend Gunther is en hoe extravert, ongeduldig en impulsief ik ben. Dat is daarom geen slechte zaak natuurlijk. Op die manier is er evenwicht. Ik ben nu eenmaal iemand die het voortouw moet nemen. Maar soms is het zelfs voor mij vermoeiend en zou ik willen dat ik wat rustiger kon zijn zoals Gunther. De dingen meer laten bezinken, afwachten hoe iets zich vanzelf oplost, …

Ik ben er de afgelopen week dan ook een paar keer onzeker over geweest. Voornamelijk omdat Gunther me na de eerste avond in het weeshuis confronteerde met het feit dat ik zo extravert ben. Sindsdien ben ik er iets meer op gaan letten dat ik niet constant het woord neem of mensen onderbreek in mijn enthousiasme.

Ik heb er effectief nog wat problemen mee dat veel mensen denken dat ik het voor het zeggen heb in de relatie of dat ik Gunther ‘overheers’, alleen omdat ik zo mondig ben. Het tegendeel is echter waar. Als er iemand is die me op mijn plaats kan zetten en bij kan sturen, is hij het wel. Belachelijk eigenlijk dat ik me op dat vlak wel nog aantrek wat mensen denken maar laten we zeggen dat Gunther my blind spot is en dat dat waarschijnlijk de reden is :)

Bij nader inzien blijkt de reis dus toch wel weer een stukje een aanvaardingsproces te worden. Dat het gewoon is zoals het is en dat ik daar vrede en rust in moet vinden. Van een contradictio in terminis gesproken… :)