Een uur geleden onze shifts beëindigd en eigenlijk stikkapot.
Het waren dan ook twee behoorlijk vermoeiende dagen. Op zaterdag hebben de kinderen vrij waardoor dat we onze handen behoorlijk vol hadden om de kleinsten te entertainen. Tenminste, dat deed ik voornamelijk alleen met Dinesh deze keer. Gunther had een beter alternatief gevonden en werd gepromoveerd tot voetbalcoach van de middle boys. Met als gevolg dat die een aantal uur op een aangrenzend veld gingen oefenen. Hij trekt zich hier maw bijzonder goed uit de slag maar dat laat ik hem liever zelf vertellen. De kleintjes waren dus voor mijn rekening en niet al te makkelijk. Op zaterdag krijgen ze allemaal zakgeld, wat in de meeste gevallen meteen opgaat aan snoep en ze bijgevolg geen honger meer hebben tegen etenstijd waardoor ze lastig gaan doen. Ze zijn ook allemaal een beetje ziek aan het worden, wat hun humeur er niet beter op maakt. Vooral Sulab was erg vervelend en wilde constant opgepakt worden. Als je dat niet deed, begon hij te huilen of te stampen of ging hij met zijn hoofd op de grond bonken. Het moeilijke aan hem is dat hij bijzonder veel heeft meegemaakt en bijgevolg ook niet te straffen is. Het kan hem gewoon niet schelen. Hij is 2,5 jaar en werd wegggehaald bij zijn ouders die allebei zware alcoholiekers waren en hem een ganse dag aan een touwtje vastbonden aan hun golfplaten hutje terwijl zij gingen werken. Dit maakt dat hij heel veel aandacht nodig heeft. Maar teveel aandacht geven en toegeven elke keer als hij erom vraat, betekent ook weer dat je een onhandelbaar en rotverwend kind krijgt. Het is dus echt goed zoeken naar de gulden middenweg.
Sonam (5 jaar) had al een dag koorts en was gisterennamiddag in zijn bed gekropen. ’s Avonds lag hij er nog, bloedheet met het zweet parelend op zijn voorhoofd en zijn hartje dat 200 per uur ging. Zo aandoenlijk. Toen ik hem zijn medicijnen ging geven, pakte hij mijn hand en hield hem tegen zijn gloeiende lijfje onder het deken.
Ik ben dan maar bij hem blijven zitten en heb een half uur ‘slaap kindje slaap’ gezongen. Het had echter niet veel baat want een half uur later, kotste hij alle medicatie terug uit. Koorts terug gemeten en hij had 38.2. (Gert beweert dat je bij deze thermometers overigens 0.8 moet bijtellen!) Er werd wijselijk besloten om de volgende dag met hem naar de dokter te gaan.
Dat doen ze hier overigens niet meteen. In het tehuis trachten ze zoveel mogelijk zelf op te lossen tenzij het echt de spuigaten uitloopt. ’s Morgens om 9u en ’s avonds om 19u is er een medicatieronde waarbij iedereen de revue passeert die met het een of ander te kampen heeft. Dat gaat van schaafwonden tot uitslag of beten, hoofdpijn, keelpijn, buikpijn, maagpijn, … noem maar op. Als de koorts een dag aanhoudt, gaan ze met de kinderen naar het ziekenhuis. Het gekke is dat Sonam vanmorgen nog koorts had, naar het ziekenhuis is gegaan en deze namiddag weer springlevend was alsof er nooit iets gebeurd was. Kinderen, ik moet er nog veel van leren! :)
En nu ik het toch al over de volgende dag heb, deze begon ook geweldig leuk voor mensen met een gevoelige maag. Meteen toen we vanmorgen om kwart voor 7 aankwamen, stonden Manish en Veejay ons in hun blote glorie op te wachten. Het eerste dat uit beide monden kwam was: ‘Didi, kaka’. Great!
Ik met hen beide naar het toilet van de baby’s floor waar al een aantal stevige drollen lagen te drijven. Dat is nog iets wat minder leuk is aan Nepal. Op veel plaatsen trekken de WC’s niet door en moet je spoelen met een emmer water. Dat is al bij al het ergste niet, ware het niet dat veel mensen totaal de moeite niet nemen om dat te doen. En zeker niet in een weeshuis met 75 kinderen en bijna 20 man personeel.
Ik dus die kleine vasthouden op de pot met mijn gezicht richting drijvende drollen en dan pas zien dat er geen WC-papier in de buurt is (wat ook heel normaal is omdat veel mensen zichzelf ‘afvegen’ met hun linkerhand en deze daarna wassen. Het is ook om die reden dat je nooit iets aan een Nepalees mag geven met je linkerhand – net zoals moslims bij mijn weten- omdat deze als onrein wordt beschouwd).
Goed, ik dus tegen de ene: ‘You stay here’, tegen de andere: ‘Hold your kaka’ en snel op zoek naar een rol WC-papier. Manish zelf laten afvegen en Veejay op de pot voor een paar plonzen terwijl de andere erop staat te kijken. Hoezo ‘personal space’?
In Nepal wordt echt alles gedeeld. Het is zelfs zo dat mensen hun deur zelden afsluiten als ze thuis zijn. Als dat wel wordt gedaan, wordt verondersteld dat ze iets aan het doen zijn dat het daglicht mag zien. :)
Het verdere verloop van de dag was zoals de vorige keer: de kleintjes laten eten, tandenpoetsen, schoolkostuumpjes aan, medicatie uitdelen. Alles klaarzetten voor de groteren, tanden laten poetsen, haren kammen, vlechtjes en staartjes maken, de kids naar school brengen, bedden verversen. Ff vrije tijd. Dan terug de kleintjes halen, een snack geven en terug naar school brengen.
Het is ongelooflijk hoe snel je in die routine valt maar het kan behoorlijk vermoeiend zijn om 75 kinderen rond je bezig te horen terwijl ze zich klaarmaken voor de school.
Er is nog één ding waar ik het tot nu toe heel moeilijk mee heb gehad en dat is met Priya, het zwaar gehandicapte kindje. Ik moest haar pamper vrijdagavond weer verversen (Gunther heeft zich daar tot nu toe nog onderuit kunnen muizen maar dat gaat wat mij betreft niet meer lang duren :)) en my god, wat heb ik het daar moeilijk mee. Nochtans ligt het niet zozeer aan de inhoud ervan maar vooral aan het feit dat ze gehandicapt is en ik totaal niet weet wat ik met haar aan moet. Ik schaam me om dat te zeggen maar ik heb daar nooit eerder zo dichtbij mee te maken gekregen. Ze moet na haar pamper ook nog pap krijgen en ook dat verloopt heel moeizaam omdat haar slikreflexen niet goed werken of zoiets. Ze reageert zo goed als nergens op en maakt meestal alleen maar een soort van snurkend geluid. Ik heb het er erg moeilijk mee maar probeer elke keer een stapje verder te gaan in het verleggen van mijn grenzen. Het kind kan er tenslotte ook niet aan doen.
Het was eigenlijk niet de bedoeling dat ze in het home terecht kwam en ze zijn nog steeds geschiktere hulp voor haar aan het zoeken omdat ze in ShangriLa eigenlijk niet over de middelen beschikken om haar de juiste zorg te geven. Priya werd als baby op straat gevonden tussen het vuilnis maar bij ShangriLa wisten ze pas dat er iets serieus met haar scheelde na het eerste dokteronderzoek. Aanvankelijk dachten ze dat het kind slechts leed aan ondervoeding en andere symptomen tgv het straatleven.
Soit, ik zie dat ik hier weer bijna een boek heb geschreven dus ik ga mijn betere helft ook nog even aan het woord laten.
Het is dus tijd dat ik ook nog eens iets schrijf, langs de ene kant ben ik daar niet zo goed in als Nathalie en langs de andere kant moet ik gewoon eerlijk zijn en zie ik het als een opgave om tijdens mijn vrije momenten aan de blog te schrijven. Maar kom, jullie zullen allemaal wel graag weten hoe het hier met ons gaat en altijd Nathalie aan het woord laten begint op een duur misschien ook te vervelen J. De eerste week is nu bijna voorbij en ik heb het hier nog altijd heel goed naar mijn zin. De dagen dat wij werken zijn best wel vermoeiend maar heel anders dan de werkdagen in België. Hier zijn we constant fysiek bezig en dat is toch iets anders dan in België waar ik bijna hele dagen achter een bureau zit. Het blijft voor mij nog wat wennnen en zoeken hoe je best met de kinderen omgaat maar ik merk wel dat het mij beter en beter begint af te gaan. Zoals Nathalie hierboven al zei, ben ik nu ook trainer van de plaatselijke schoolvoetbalploeg. Ik had een keer tegen een van de andere vrijwilligers laten vallen dat ik zelf voetbalde en die had dat doorverteld tegen een van de kinderen en zo is de bal aan het rollen gegaan. Afgelopen zaterdag heb ik dus mijn eerste training mogen geven en volgende week begint het scholenkampioenschap waaraan 400 scholen van Kathmandu meedoen. De ploeg bestaat uit 18 kinderen tussen de 12 en 16 jaar waarvan er 12 in het weeshuis zitten. Het veld waarop ze trainen is gewoon een braakliggend stuk grond waar ze met twee stenen een goal maken. Niet iedereen heeft ook voetbalschoenen, sommigen spelen zelfs met twee verschillende schoenen waarvan een iemand zelfs bladeren achteraan een van de schoenen stak omdat die anders te groot was. Ik dacht al onmiddellijk om een paar ballen en iedereen nieuwe voetbalschoenen te kopen, maar Wim heeft mij dan toch wat ingetoomd. De school en het weeshuis kopen allebei 2 ballen en met de schoenen gaan we nog even wachten want de andere ploegen zullen er waarschijnlijk ook zo bijlopen en anders zouden zij er wat bovenuit steken wat ook niet de bedoeling is. Ah ja, ook nog grappig, een van de spelers vroeg of ik in België bij de nationale ploeg speelde. Ik weet alleen niet meer of dat was voor of na hij mij had zien spelen :).
Geen opmerkingen:
Een reactie posten