Woensdag 18 mei-afsluiten en verdergaan

Het is een rare dag vandaag. Ik weet niet of het ligt aan het feit dat ik gisteren voor het slapengaan een halve Valium heb genomen of omdat mijn oma vandaag begraven wordt. Ik zou het liefst van al de ganse dag slapen. Deze dag gewoon voorbij laten gaan en er zou weinig mogelijk aan denken.

Maar ik kan er inkomen dat mijn familie thuis dat misschien ook liever zou willen doen en zij niet eens de keus hebben. Het voelt zo onwezenlijk als er iemand thuis sterft terwijl je er niet bij kan zijn. Alsof het toch niet helemaal echt is. Alsof je alles gedroomd hebt. Ik heb daarnet tegen Gunther een pak verhalen verteld over vroeger. Het is gek maar de momenten bij mijn grootouders zijn de beste die ik me kan voor de geest halen. Van de rest herinner ik me zo bitter weinig, hoewel ik het erg vind om dat te zeggen.

Ik zei een hele tijd geleden tegen Valerie dat ik me zo goed als niets meer kon herinneren van thuis. Het leek alsof mama en papa altijd aan het werk waren. En ik haatte het om bij de buurvrouw te zijn, ik vond het niet fijn om mijn huiswerk achter in de winkel te gaan of om met de bus naar school te gaan. Reden temeer dat het lijkt alsof ik de beste momenten van mijn jeugd doorbracht bij mijn grootouders.

Het is raar dat degene die 4 jaar jonger is dan ik, er mij op moest wijzen dat we ook thuis een pak leuke momenten hebben gehad: op zondagnamiddag naar Terlaemen en elk jaar naar zee of zelfs naar Spanje toen bom en bompa daar nog een appartement hadden. Wat is het allemaal lang geleden…

Ik kan mij gewoon vooral Leopoldsburg herinneren. Elke woensdagnamiddag naar daar, verse soep eten en daarna wortelpuree met kipfilet en dan naar de manège. ’s Avonds terug naar Houthalen. Ik neem aan dat we daar dan opnieuw aten maar zelfs dat kan ik me niet meer herinneren. Zo gek allemaal.

Vrijdagavond terug naar Leopoldsburg. ’s Avonds TV kijken met bom in de achterplaats. Worteltjes en radijsjes eten voor de TV en soms ook eens chips. En dan slapen in de logeerkamer. Ofwel lazen we nog wat, ofwel zongen Val en ik liedjes totdat bompa ging slapen. Bompa ging altijd slapen voor bom. Die zat tot een kot in de nacht nog voor haar TV en dommelde meer dan eens in. Hoewel ze altijd beweerde dat ze alleen maar haar ogen liet rusten. J En dan zaterdag naar de markt, neuzekes halen voor bom, bollekes voor bompa en natuurlijk voor onszelf ook iets, ’s middags meestal kippenstoofsel met patatten of nog maar eens wortelstomp met kipfilet (wilden we daar eigenlijk ooit iets anders eten?) en daarna de ganse namiddag naar de manège. Zaterdagavond waren het dan meestal boterhammen als ik het mij goed herinner. En daarna weer voor de TV hoewel we ook een hele tijd mee zijn geweest naar de mis in het kapelleke. Op zondagnamiddag werden we meestal naar de winkel gebracht als zij hun inkopen deden bij mama en papa.

En dat kan ik me dus allemaal wél herinneren. Het zijn ook die dingen die ik me nu meer dan ooit herinner als ik aan mijn oma denk. Niet de afgelopen maanden dat ze in en uit het ziekenhuis ging en dat ik meer dan eens verzuchtte dat het een opgave begon te worden om haar te gaan bezoeken omdat ik eigenlijk niet meer goed wist wat ik tegen haar moest zeggen en dat ze meer dan eens in slaap sukkelde als je bij haar zat. Dat ze meer en meer veeleisend begon te worden ook. Dat ze als je binnenkwam, niet eerst ‘dag’ zei maar eerder: Goed dat je er bent, dan kan je dit of dat voor me doen. Waarop ik meestal nadrukkelijk repliceerde: Dag bom!

En zij terug: ‘Dag sus’ of ‘Dag schat’.

Het steekt misschien toch een beetje dat de enige die dat nu nog tegen me zullen zeggen Gunther en mijn beste vriendinnen zijn.

Soit, de begrafenis is vandaag om half 11 en ik moet verder.

We zijn de afgelopen dagen ook verder gegaan hoor. De kinderen zijn namelijk zo een handvol dat je niet eens tijd hebt om aan andere dingen te denken.

Misschien best de rest van de uitleg in een volgend hoofdstuk dan. Kwestie van weer een stukje ‘afsluiting’ te doen.