Maandag 23 mei

‘t Is hier nu 22 uur en Nathalie ligt al in haar bed. Normaal lig ik er rond dit uur ook al in, maar ik wou nu eerst nog iets voor de blog schrijven want dat leek weer veel te lang geleden.

Gisteren zijn we rond de middag naar Sarangkot vertrokken. Ons hotel in Pokhara ligt aan het meer op ongeveer 600 m hoogte en Sarangkot bevindt zich op ongeveer 1600 m hoogte. Een klim waarover wij volgens de eigenaar van ons hotel een 3 à 4 uur gingen doen en hij had gelijk. Hoewel wij op bepaalde momenten echt geen idee meer hadden waar we zaten, en of er nu nog wel een pad liep of wij er één aan het maken waren, zijn we toch boven geraakt. Nathalie heeft een paar keer van zich laten horen en begon het klimmen op het einde wat beu te worden, maar ik ben echt fier op haar dat zij zo vlot is boven geraakt. In Sarangkot hadden wij een kamer geboekt in het Super View Lodge & Restaurant, een simpel hotel van een vreemde, maar vriendelijke vrouw die ontzettend lekker kon koken. En een kamer met warme douche en WC die doortrekt, wat wil een mens toch meer ;). Het enige minpunt was dat er ’s avonds terwijl wij in het “restaurant” op ons eten aan het wachten waren een rat aan onze voeten voorbij kwam gelopen, minder prettig natuurlijk zo vlak voor het eten en slapengaan ☺. In de kamer zat trouwens ook een mega-grote spin die Nathalie nog heeft proberen te vangen en buiten te zetten, maar tevergeefs, waarna we dan toch maar voor de iets drastischere optie hebben gekozen ;)

Om 17 uur klaart het normaal altijd wat op en waren we boven op het View Point al eens gaan kijken of de bergtoppen zichtbaar waren, niet dus!
Na een hel van een nacht waarin zowel Nathalie als ikzelf bijna geen oog hadden dicht gedaan stonden wij er ’s morgens om kwart na 5 terug en was het zicht onbeschrijfelijk mooi. De besneeuwde bergtoppen waren volledig zichtbaar en van achter deze bergen kwam de zon op wat ongelooflijk mooie beelden en foto’s (zie Facebook) gaf.

Gisteren hadden wij tijdens het beklimmen heel wat paragliders gezien en konden het dan ook niet laten om hier ook eens achter te informeren. Vooral Nathalie was eigenlijk gewonnen voor het idee om zo terug naar beneden te gaan, ik vond het eerst nogal veel geld, maar na wat onderhandelen kregen we wat korting en besloten het toch maar te doen. Achteraf waren we alle twee echt blij dat wij het gedaan hadden, want het geeft een heel vrij gevoel om rond te zweven in de lucht, maar het zal waarschijnlijk toch bij deze éne keer blijven want we waren alle twee supermisselijk. Nathalie kon zich zelfs niet houden en heeft in de lucht het Superview Breakfast teruggeven ☺

Normaal zouden wij morgenvroeg om 7 uur naar het Chitwan National Park vertrekken en onderweg een paar uur raften, maar door een onverwachte staking (komt hier blijkbaar om de haverklap voor) blijven we hier nog een dag langer. Wij vinden het al bij al nog niet zo erg want dan kunnen we morgen nog wat uitrusten en misschien wat varen op het meer.

Deze avond ben ik ook nog even geweldig in paniek geraakt want mijn VISA-kaart werd ingeslikt door een bankautomaat, het was al vrij laat en de banken waren hier bijna allemaal dicht, maar goed dat Nathalie dit al eens had meegemaakt in Thailand en dan ook heel kalm bleef. Een paar honderd meter verder dan de automaat lag het bankkantoor en hoewel ze eigenlijk al juist gesloten waren, heb ik mijn kaart toch nog teruggekregen. Dank u vriendelijke Nepalezen en Nathalie natuurlijk voor haar boelkloedigheid ☺.

‘t Is nu al 23 uur voorbij en ga ook maar is mijn bed ingaan. Nathalie maakt de teksten van de blog op een kwartiertje, maar ik heb echt niet dat schrijftalent van haar en doe er dus iets langer over. Ik hoop dat jullie het toch kunnen appreciëren.



Nathalie, the next morning :)
Kijk eens aan, mijn lief heeft dus voor de eerste keer een heel epistel geschreven. En ik heb hem niet eens hoeven pushen ☺ Het was dan ook een heel bijzondere uitstap en eentje die nog lang gaat bijblijven denk ik.
De wandeling startte effectief goed en ik was verbaasd dat het mij zo goed afging, gezien mijn gebrekkige conditie van het afgelopen jaar. Ik denk dat het wat mij betreft goed ging tot iets verder dan de helft (1,5 uur wandelen zoiets) en toen begon het alleen maar steiler en steiler omhoog te gaan en begonnen we door gebladerte te gaan en in richtingen waarvan we niet zeker waren en toen begon de controlefreak in mij te protesteren. Ik heb dus weer iets bijgeleerd over mezelf gisteren, nl dat ik een doel voor ogen moet hebben. ☺ Als ik niet zie waar we naartoe gaan en of we überhaupt in de juiste richting aan het gaan zijn, komt de tegenzin op. Gunther daarentegen had met zijn voetbalkuiten precies de tijd van zijn leven en geen greintje last. Zelfs niet als we bijna 90° omhoog leken te gaan. Het stak bovendien tegen dat ik elke keer dacht dat we er bijna waren en er dan plots weer een steile trap voor ons opdook of we iemand tegenkwamen die zei dat het nog ongeveer een uur was. Mijn benen deden zeer van mijn billen tot mijn kuiten!
Soit, gelukkig kwamen we op een bepaald moment iemand tegen die ons de verdere richting aanduidde en zei dat het effectief nog maar een 20 minute walk was en dat bleek voor een keer ook te kloppen.
Zoals Gunther al zei, viel het hotel vrij goed mee en zeker het eten. We zaten ook dicht bij het viewpoint, wat fijner was om ’s morgens de klim te doen. En ik amuseerde me met gewoon het observeren van de dagelijkse bezigheden van de mensen op de bergrug. De vrouw des huizes die al zingend de haren van haar dochtertje vlechtte voor ze naar school moest vertrekken. Een venter die 300 meter lager passeerde met twee van die draagschalen met watermeloenen op zijn rug en omhoog riep of er iemand fruit moest hebben. Mensen die hun tanden stonden te poetsen in de ochtendzon en het schuim naar beneden spuwden. De kippen die rond je benen liepen onder de tafel, op zoek naar broodkruimels van ons ontbijt. De afwas die in grote kommen naar buiten werd gedragen om te drogen in de zon.
Kleine, dagdagelijkse dingen maar zo eenvoudig en zo rustig allemaal.
Ik heb sinds we hier zijn ook zo’n ontzettend groot respect gekregen voor de Nepalese vrouwen. Die verdienen een standbeeld, niet te doen!
Ok, ik ben het al eerder tegengekomen, in Ethiopië, in India, in Egypte, … culturen waar de vrouw ALLES lijkt te doen en de man meestal toekijkt. Ik vraag me soms af in welke mate je van emancipatie spreekt in onze cultuur en de voorgenoemde?
De vrouwen sjouwen hier met grote manden met cementbrokken op hun rug, vastgehouden met een band rond hun hoofd en soms nog een baby op hun buik. Je ziet ze ellenlange trappen opklimmen met een mand op hun hoofd en melkflessen van gemakkelijk 10 liter in elke hand. Op andere plaatsen zie je ze rijst verbouwen, maïs oogsten, huizen bouwen. En daarbij zingen ze, praten met elkaar of glimlachen. En ik klaag als ik een berg van 1600 meter moet beklimmen.
Grmmmmphhhh, relativiteit?