deadline stress

Nog 10 dagen en het zit er alweer op hier in Nepal. De gevoelens zijn heel tegenstrijdig. Toen we hier net over de helft zaten, was ik het een beetje beu. Het lawaai, de vervuiling, de chaos, het zware werk soms, …

De ommekeer vond plaats toen we ongeveer 6 weken ver waren. Misschien toevallig ook de periode dat Sonam ons petekindje werd? Hoewel ik met de beste wil van de wereld niet kan zeggen of het daar ook aan gelinkt is. Het leek eerder of er een verandering plaatsvond. In de kinderen maar ook in mezelf. Ik vroeg me zelfs af of het was omdat het einde in zicht was. Hoewel ik ook dat nu weer betwijfel.

Neen, de houding van de kinderen tegenover ons veranderde weer. Of viel het me meer op? Ze begonnen opener te worden. Kwamen ons soms spontaan een knuffel geven, zowel de kleintjes als de groteren. En ik werd ook een stuk rustiger naar hen toe. Jaagde me niet meer op in elk klein detail, de ene die smodderde met zijn eten, de andere die een klap uitdeelde, … In het begin kon ik behoorlijk van opspringen. Nu kan ik er iets vaker met de glimlach naar kijken en denken: ‘Het zijn maar kinderen’.

We hebben hier dan ook zoveel grappige momenten meegemaakt. Er is elke dag wel iets om compleet over in een breuk te liggen. Enkele dagen gelede stikte ik nog bijna van het lachen toen ik een stukje ‘Loft’ mee keek met de oudere kinderen. Jawel, ze hebben hier zelfs de Belgische film ‘Loft’ in Nepal, mét Engelse ondertitels. Hoewel, ondertitels? Het was weer typisch op zijn Aziatisch, waarbij woorden vaak werden fonetisch werden weergegeven, een beetje ‘het klinkt als’.

Op een bepaald moment in de film zegt een van de mannen dus: ‘Het is volledig naar de kloten’. De vertaling luidde: ‘It’s completely into the balls’.

Ik kwam niet meer bij! :D

Dan zijn er altijd kleine dingen die zeer lachwekkend zijn. Zoals de kleine Sabina (dochtertje van 1 vd didi’s) die op Gunther zijn T-shirt had gekakt op de dag dat hij naar zijn eerste –en gelijk ook zijn laatste- voetbalmatch ging. Gelukkig was Gunther zo slim geweest een extra T-shirt mee te nemen.

Je ziet hier monniken in traditionele kleding met Puma’s onder, of al Skypend achter de laptop,… Nepal verwesterd, zoveel is zeker!

We hebben ook ontzettend veel lol gehad toen we de kids een dagje met krijt lieten spelen. In no time stond de hele binnenplaats vol tekeningen en het duurde niet lang of ze vonden er niet beter op dan grote gekleurde bollen op de grond te tekenen, hun handpalmen daarin te wrijven en die dan te gaan uitsmeren op elkaar en natuurlijk op ons. Ik heb spijt dat ik daar geen foto’s van heb want het was een geweldig zicht. Vooral Gunther met knalroze wangen en lippen! :)

We zijn gisteren ook nog eens voor een dagje naar Dwarikas teruggegaan. De spa manager had me tijdens ons verblijf uitgenodigd om een keer terug te komen voor een sessie ‘Singing Bowl Therapy’, met het idee dat ik daar dan iets over kon schrijven in 1 van de magazines. Terwijl je in lotushouding zit met je ogen gesloten, slaat de therapeut een uur lang op koperen kommen die op verschillende toonhoogtes trillen. Het was een heel bevreemdende ervaring. Ik weet nog steeds niet wat ik ervan moet denken. Het heeft veel te maken met het opheffen van blokkades en het terug laten stromen van je energie. En dat bleek ook wel zo aan te voelen na de sessie. Het had niets te maken met mij energieker te voelen maar ik voelde mij wel alsof ik onder spanning stond, zoals een batterij die ‘overladen’ was. Mijn handen voelden heel erg warm en mijn vingertoppen tintelden. Als ik mijn handpalmen naar elkaar toe bracht, voelde ik de lucht ertussen bijna zinderen. Zo raar dat ik dacht dat ik het mij inbeeldde. Ik vroeg dus aan Gunther om zijn hand tussen die van mij te steken, met mijn eigen handpalmen op 2 cm afstand. En hij zei meteen: ‘Amai’, da’s warm!’.

Zonder dat ik hem had aangeraakt! En laten we nu eerlijk zijn, als er iemand 100% rationeel is op dat vlak, is het Gunther wel. Of wacht, onze pa is misschien nog net een graadje erger! :)Weer een straffe ervaring dus, die ongetwijfeld moeilijk met de ratio te vatten is.

We hadden trouwens weer onwaarschijnlijk veel geluk. Ik had de dag ervoor naar de weersvoorspellingen gekeken en er werd 75-80% neerslag verwacht. :S Er bleek uiteindelijk echter geen wolkje aan de lucht en we hebben de hele dag een stralende zon gehad :). Nancy was overigens ook zo vriendelijk om Gunther zelfs nog een gratis massage te geven van 1,5 uur, terwijl ik nog aan het werk was en ’s avonds hebben we nog even gezellig met haar gedineerd.

Echter, terwijl Gunther heerlijk zorgeloos van dit alles kon genieten langs het zwembad, heb ik het grootste deel van de dag mega gestresst om het magazine af te krijgen. Ik heb zowat de hele dag gespendeerd aan het mailen en bellen met het babymag team met last minute correcties en van die typische deadline dingen. Ik vertrek overigens meteen weer naar het internetcafé om te kijken of alles nu ok is, aangezien ik gisterenavond laat niemand meer vast kreeg. Dat uurverschil is niet altijd even makkelijk natuurlijk. Het is de laatste weken dan ook op dat niveau bijzonder druk geweest voor mij. Ik ben elk vrij moment dat ik had naar de Flavors in Boudda gelopen, een dikke 20 min van hier, omdat ik daar de snelste connectie heb. En ook in het weeshuis profiteerde ik van de ‘vrije’ momenten als de kids naar school waren, om me naar de computerkamer te reppen en weer verder te werken.

Gunther vond het niet altijd even grappig dat ik constant aan het werk was en ik vrees dat het ook nog niet volledig gedaan is, de komende weken. Tenminste, als ik ook nog een beetje van Australië wil genieten ook.

Ik moet er immers voor zorgen dat de artikels tijdig gelanceerd worden, bestellingen worden geplaatst bij de medewerkers etc. Het vierde magazine moet immers alweer klaar zijn op 20 augustus, dus ik kan het men niet echt permitteren om stil te blijven zitten en 100% vakantie te vieren.

Soit, het stoort me niet altijd even erg, ik doe het immers graag. Ik heb er alleen veel meer moeite mee als er problemen ontstaan en je niet dichter bij thuis bent om ze meteen op te kunnen lossen of sneller te reageren. Ik ben bv tevreden met de cover van ons derde nummer dat eind juli in de rekken ligt maar ik vind bepaalde artikels weer veel te Franstalig. En dat had ik mogelijk kunnen voorkomen als ik thuis was geweest. Soit, weer een les voor het volgende nummer dus…