Het zit er alweer bijna op. Nog een vijftal dagen te gaan, waarin 3 shifts. We hebben besloten om de 31ste te eindigen met een avondshift zodat we afscheid kunnen nemen van alle kinderen voor het slapengaan. We vertrekken de 1ste in de namiddag, wat ons nog net genoeg tijd geeft om het appartement te poetsen.
De gevoelens zijn gemengd. Enerzijds hebben we hoog nood aan terug uit de drukte te zijn. Anderzijds is de plaats een beetje deel van je gaan uitmaken. Je bent erin gegroeid en uiteraard geeft het een raar gevoel om weg te gaan en al die mensen die je hebt leren kennen misschien nooit meer terug te zien.
Je hebt met hen gespeeld, hen eten gegeven, kleren aangedaan, hun haren gewassen, hun getroost als ze ziek waren en medicijnen gegeven en soms ook hun poep afgeveegd of hun pampers aangedaan, in geval van de allerkleinsten.
We zijn gisteren een laatste keer met Sonam op de boemel gegaan en we hebben hem natuurlijk uitgebreid verwend. Zo uitgebreid dat mijn maag er nu nog steeds van opgeblazen is: cola, momo’s, frieten, pizza, … en daarna aardbeienijs voor Sonam en zijn dai (broer Gunther). Ik kon tegen dan al geen pap meer zeggen.
We hebben hem ook nog een nieuwe boekentas gekocht en een speelgoedjeep waar hij weer als een prins mee liep te pronken toen we hem terug naar het home brachten.
Eigenlijk moeten we wel bekennen dat het al bij al toch nog niet zo’n goedkope vakantie is geweest. In principe kan je als toerist in Nepal,als je al accommodatie hebt zoals wij, rondkomen met 10-15 euro per dag (1000 rs). Wij hebben er echter al elke maand 1/4de meer doorgejaagd dan de bedoeling was, juist omdat alles zo spotgoedkoop is. Gunther kocht de jongens al drie voetballen en een mini-kickertafel, die uiteraard allemaal al kapot zijn.
En voor Sonam kochten we achtereenvolgens een speelgoedmoto (stuk), een autootje (stuk) en een jeep (in afwachting), een T-shirt en een bloes, een jeansbroek, een paar sportschoenen, een paar Crocs en een boekentas.
We hebben de kinderen overigens gisteren ook nog heel blij kunnen maken. Mama en papa hadden al 150 euro meegegeven voor de kinderen. En nu mama het initiatief genomen om soep en groenten te verkopen op haar werk, waardoor er nog eens 200 euro in het laatje kwam. We hebben de 350 dan ook zelf verhoogd naar 395 euro, waardoor we alle 79 kinderen in het home 500 Rupees op hun spaarrekening hebben kunnen laten bijschrijven. We hebben dus heel veel bedankjes in jullie plaats mogen ontvangen! ☺ Vooral van de meisjes eigenlijk want voor de Nepalese jongens zit het minder in hun cultuur ingebakken om ‘dank u’ te zeggen voor iets.
Maar het was dus een geweldig idee mama en ook van onze kant: ‘danyebat’ ☺
Vandaag hebben we terug onze vrije dag, onze voorlaatste vrije dag, en het plan is om met 1 van de oudere meisjes, Laxmi, mee te gaan naar haar leraar. Zij volgt koksschool en ik had laten weten dat ik nog graag een paar Nepalese gerechten had leren maken, dus hopelijk krijgen we vandaag die kans.
Ik heh hier al onwaarschijnlijk goed gegeten in Nepal en zou het eten echt missen, vandaar dat ik het eigenlijk ook zelf wil kunnen maken. En misschien leer ik nog iets interessants om aan Inge van de Coquerie te kunnen doorgeven natuurlijk ☺
We hebben overigens bijzonder veel geluk gehad met het weer hier. Die dag dat we naar Dwarikas teruggingen, was er 75-80 kans op regen en is er geen drup gevallen. Gisteren was er even een plaatselijke stortbui voor we Sonam gingen halen, maar die duurde hoop en al een kwartier en ook vandaag ziet het er weer wat bewolkt maar wel droog uit. De moesson begint normaal gezien rond half juni maar we hebben tot nu toe mogen afkloppen dat die ons voor het grootste deel gespaard is gebleven. Tot nu toe regent het vooral ’s nachts.
De hitte is de afgelopen drie dagen ’s nachts ook weer wat afgenomen waardoor ik toch iets makkelijker inslaap.
En over moesson gesproken, ik had het nog niet vermeld maar ik heb dus last van monsoonfingers & toes. Echt niet te doen. Mijn handen en een paar van mijn tenen stonden een maand geleden plots vol brobbeltjes en blaasjes. Wim zei dat hij dat ook soms had en dat hij dat monsoonfingers noemt, omdat het door de combinatie van warmte en vocht komt.
Ik moet wel zeggen dat ik daar in Thailand nooit last van heb gehad. Intussen zijn die blaasjes sinds een dikke week allemaal kapot gesprongen dus staan mijn tenen en vingers vol velletjes. Erg sexy! ☺
Vooral mijn tenen zien er uit, maar ik denk dat het ook veel te maken heeft met het feit dat ik al twee maanden constant op flipflops loop en dat vaak schuurt tussen mijn tenen die regelmatig nat zijn in het home door het douchen, het kleren wassen, etc. Ik ben overigens ook daardoor voor de eerste keer in mijn leven een eeltplek aan het ontwikkelen op mijn linkervoetzool dus het eerste wat ik denk te doen in België is naar de pedicure gaan ☺
Soit, het doet allemaal geen pijn natuurlijk en de monsoon toestanden zullen wel overgaan eens we in Australië zijn zeker.
Dinsdag hebben we overigens ook nog een afspraak gepland met Inge, de originele oprichtster van Shangrila Home die ook nog steeds in Kathmandu is maar zich meer heeft toegelegd op het opvangen van Nepalese meisjes.
Ik had hier het boek ‘Sold’ van Patricia McCormick gelezen, waarin het verhaal stond van een Nepalees meisje dat wordt verkocht door haar stiefvader en in de prostitutie in India belandt op 13-jarige leeftijd. Hartverscheurend! Maar helaas ook de trieste waarheid wat veel straatarme Nepalese meisjes betreft. Terwijl de meeste jongens op de straat belanden, aan de drugs geraken en/of in de misdaad belanden, komen de meeste arme meisjes of weeskinderen in een heel ander milieu terecht.
Ik kende nu het verhaal achter Shangrila Home via Wim en ik had ook met Pradip van de Gokarna Boys gesproken (het nevenproject van Shangrila waarin straatjongens terecht kunnen om te leren pottenbakken vooraleer ze een definitieve studierichting kiezen). En ik had zelfs twee van de jongens geïnterviewd en hun verhalen gehoord over het straatleven, gevuld met diefstal, drugsgebruik op zeer jonge leeftijd en mishandeling.
Daarom wilde ik nu ook graag van Inge horen hoe het de meisjes in Nepal vergaat en welke de initiatieven zijn die ze daarvoor hebben opgezet.
Ik wil er graag iets meer mee doen eens we in België zijn. Het misschien verwerken tot een artikel dat ik in een iets groter medium kan zetten? Ik weet het nog niet. Ik vind alleen dat ik het moet weten en ik vind het fantastisch dat mensen zoals Wim en Inge hun leven wijden aan het beter maken van dat van anderen. Ik heb nu zelf ervaren dat het niet dat wat zij doen is wat mijn eigen roeping is. Maar ik denk dat ik wel op mijn eigen manier een steentje kan bijdragen.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten