Zondag 5 juni 2011

Gunther:

Vandaag weer een straffe stoot van het Nepalees organisatietalent meegemaakt. Het wasopeningsceremonie van het scholentornooi in Kathmandu en om 6 uur deze morgen werden wij aan de school verwacht om met de bus naar het stadion te gaan waar ongeveer 150 schoolploegen aanwezig zouden zijn. Ik dus om 5 uur op zodat ik om kwart voor 6 aan het weeshuis was. Daar begon het al, eer iedereen klaar was om te vertrekken was het kwart na 6. Aan school aangekomen bleek dan dat wij niet de enige laatkomers waren, we waren zelfs nog vroeg, tegen 7 uur was iedereen er en na wat groepsfoto’s (waar ik ook op mocht als coach) konden we eindelijk vertrekken. De meisjes en jongens van 14 tot 16 jaar, die niet meespeelden in de schoolploeg, gingen ook mee om in de tribune te supporteren, dus ik met een veertigtal kinderen, 2 leerkrachten en de schooldirecteur de bus op naar het stadion. Het was een rit van ongeveer en half uur waarop ik mij gewoon ziek heb gelachen. De chauffeur zette keihard Nepalese muziek op en in de middengang begonnen er te dansen met de leerkrachten als grote voortrekkers. Hilarisch gewoon hoe de leerkrachten samen met hun leerlingen aan het dansen waren. Als dat zo in België zou gebeuren, werden er klachten voor pedofilie ingediend denk ik, maar hier raken de mensen elkaar veel meer aan en hebben ze veel minder personal space en is het allemaal heel normaal. Ik zat samen met de directeur helemaal van voor foto’s te maken en het schouwspel aan te zien, maar het kon dus niet uitblijven dat wij ook op de dansvloer werden getrokken en zo stond ik op een zeker moment in de middengang in de bus te dansen op Nepalese muziek. Toch echt één van de momenten die ik nooit zal vergeten! En maar goed dat de directeur even houterig was als ik, dat maakte het toch iets minder genant ☺. Aangekomen aan het stadion bleek dat de ceremonie verzet was en dat wij blijkbaar als enige school daar niet van op de hoogte waren, iedereen dus teleurgesteld en de directeur serieus gegeneerd naar mij toe. Ze dachten dan als vervanging een museum te gaan bezoeken. Het enige probleem was dat het nog maar 8 uur was en het museum opende pas om 10 uur. Gevolg : iedereen de bus weer op en terug naar school, de terugreis was dan ook een stuk rustiger. Wanneer de openingsceremonie nu wel is wist niemand, hopelijk is het nog deze maand en kan ik ook nog minstens één match meemaken zodat ik kan zien of mijn trainingen iets hebben opgeleverd ☺.