4 uur 's morgens, de eerste bel gaat
Ik draai me nog eens om. Een kwartier later bedenk ik dat ik beter kan opstaan, nog maar 2,5 dag te gaan. Even doorbijten nu!
Ik gooi een paar kommen koud water over m'n hoofd en poets m'n tanden. Daarna tijgerbalsem smeren op alle nog jeukende muggenbeten en sprayen tegen de toekomstige. Zitkussen nemen, yogamat, zaklamp en flesje water en op naar de meditatiezaal.
45 minuten zittend mediteren. Valt me zwaar, m'n gedachten dwalen af. Oogleden wegen door. Neem een slokje water, verzet me in een andere positie. Daarna een uur yoga. Veel leuker. Kan ik tenminste niet van in slaap vallen.
Ik erger me aan een grote mier die rond m'n mat blijft lopen. Knip hem met mijn vingers een meter verder. Nier erg boedhistisch van me, I know...
Nog een half uur mediteren. Dan ontbijt.
Eerst mijn reguliere ochtendtoilet, dan aanschuiven in de rij om op te scheppen. Mannen rechts, vrouwen links.
Alles in stilte. We worden verwacht een food reflection te hebben voor we beginnen te eten. Over waar het voedsel vandaan komt, wie het bereidt heeft, met andere woorden: over alle energie en moeite die het gekost heeft om dat voedsel tot op ons bord te krijgen. Mij goed, ik wil wel even een bedankje in stilte zeggen. Maar sommige mensen nemen dit wel heel erg serieus en zitten 5 minuten boven hun volle bord te staren.
Gek dat hoe langer ik hier zit, hoe meer ik me eigenlijk begin te ergeren aan pietluttigheden. Ofwel ben ik me er nu gewoon meer bewust van dat ik dat doe.
Zo is er de beljongen die lijkt te zijn weggelopen uit 'Dawn of the dead'. Loopt de ganse dag een meter voor zich uit te staren alsof hij effectief in een ander universum vertoeft. Doet alles zodanig traag dat je er gek van wordt. Ik kan gerust iets op normaal tempo doen maar met mijn volle aandacht. Is dat dan niet wat mindfullness is misschien?
Dan is er ook nog een geitenwollensokken Sidoniatype die me irriteert omdat ze in de yogales altijd andere dingen doet dan de rest van de klas waardoor ik constant afgeleid ben. Bovendien heeft ze een enorm sterk parfum wat vreselijk stinkt dus dat zal ook wel bijdragen aan de irritatie.
Of 1 van de asistenten die er altijd zo vroom bij loopt dat ik zin krijg haar een schop onder haar (heilige) kruis te geven.
Vreemd dat ik op een plaats waar ik innerlijke rust en vrede zou moeten vinden, me juist bijzonder gefrustreerd begin te voelen. Misschien is het omdat dit iets compleet tegennatuurlijk is voor mij. Ik haat regels en voorschriften. Ik haat het als mensen tegen mij zeggen wat ik moet doen zonder dat ik daar onmiddellijk het nut van inzie of ofdat ze mij daarvoor een duidende verklaring kunnen geven.
Ik besef dat ik nog een heel lange weg te gaan heb als ik ooit de "loving kindness and understanding" voor anderen wil opbrengen zoals Steve & Rosemary hier prediken.
Ik besef echter ook dat ik totaal niet van plan ben om als een abolsute boedhist in het leven te staan.
Ik probeer reeds zoveel mogelijk gul en vriendelijk te zijn tegenover anderen.
Ik zeg bijna elke dag wel een keer hardop 'dank je wel' voor een leuke ervaring die me overkomt, om het even wat dat dan ook inhoudt: een nieuw interessant iemand leren kennen, een lekkere maaltijd, een mooie zonsondergang, ... Ik weet dat ik effectief veel in mijn leven heb om dankbaar om te zijn.
Ik heb ook respect voor de natuur. Ik probeer empathie te hebben voor anderen, zeker voor ouderen.
Da's dan al geen slecht begin, toch?
Ik denk dat deze 10 dagen me vooral hebben doen inzien hoe makkelijk je geirriteerd raakt door kleine dingen. Hoe makkelijk je geest raakt afgeleidt van het nu. Hoe je ligt te piekeren over toekomstige dingen die misschien wel nooit gebeuren. Hoe je je lichaam effectief voelt opspannen vanaf het moment dat je geirriteerd raakt. Hoe moeilijk het is om dat gevoel terug van je af te krijgen, om los te laten, zowel lichamelijk als geestelijk...
Daarnaast hebben de afgelopen dagen me ook geleerd dat ik niet altijd zo streng moet zijn voor mezelf. Ik kan niet meteen alles kunnen, overal de beste in zijn. Ik ben een mens dus ik maak fouten want dat is wat mensen doen. Ik moet leren met vallen en opstaan en opnieuw vallen en opnieuw opstaan en opnieuw vallen en opnieuw opstaan ... want het is zo dat je het beste leert.
Ik moet trachten geduld te leren hebben met mezelf om het te kunnen opbrengen voor anderen. En ik mag best een beetje meer fier zijn op mezelf af en toe. Zonder dat ik daarvoor langs mijn schoenen hoef te lopen. Voor al wat ik al heb gedaan en voor de kleine beetjes goed die ik dagelijks in de wereld tracht te lanceren. Ik zit hier toch maar weer te proberen om een beter mens te worden. Dat zou moeten volstaan, toch?
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten