Zaterdag 7 mei

Aangezien Kathmandu nogal lawaaierig is, houd ik vooral van de ochtenden. Ik ben meestal wakker tegen een uur of 7. Gunther komt tussen 9u30 en 10u boven water.
Vanmorgen was dat niet anders. Ik vind het echter puur genieten om die paar uurtjes voor mezelf te hebben. Soms schrijf ik wat voor de blog, lees ik wat of doe de was. En natuurlijk maak ik ook het ontbijt klaar. Alles is hier vlakbij. Vanmorgen liep ik 500 meter naar de kleine supermarkt voor een blik champignons (de verse zijn niet altijd voorradig), een fles cola en een grote zak toastbrood. Terug op weg naar huis staan er tientallen kraampjes met groenten dus ik sloeg ook nog wat aardappelen en eieren in.
Look en ajuin hadden we nog, dus dat werd alweer een fantastisch roerei met groenten en blokjes aardappel en geroosterd brood. Het leven kan toch zo simpel zijn soms. :)
Het is vooral van die momenten dat ik geniet.
Gisteren hebben we een superlange wandeling gemaakt naar het Kopan klooster waar meer dan 700 monniken en nonnen wonen en er maandelijks retraites worden gehouden waar ook buitenlanders aan kunnen deelnemen. Een beetje zoals ik in Thailand heb gedaan maar hier werken ze blijkbaar maar met halve dagen stiltemeditatie. Het was een zeer grappige ongeorganiseerde wandeling trouwens. Het enige dat we voor ogen hadden was het klooster dat hoog op een berg gelegen is. Het was echter niet meteen duidelijk hoe je daar moest geraken maar blijkbaar maakt dat hier ook niet zoveel uit. ‘When there is no path, you make one’, lijkt me wel een uitspraak die die bij Nepalezen zou kunnen passen. We hebben in velden gezeten, in mensen hun tuin, akkers, noem maar op.

Wat het eten betreft, hebben we hier allesbehalve te klagen. Gunther is nog niet echt fan van de dal bhat (rijst met linzen en bonen) die we dagelijks in het weeshuis te eten krijgen maar ik denk dat hij wat meer tijd nodig heeft om een nieuwe smaak te ontwikkelen.
We hebben verder al ongelooflijk gegeten, zowel oosters als westers. De momo’s zijn Nepalees en lijken op Japanse dimsums of Chinese dumplings. We hebben al springrolls gehad die ipv een bladerdeeg meer van een maisdeeg leken gemaakt te zijn, zacht dus. Gunther heeft een pizza gegeten en gevulde champignons met kaas en pesto en we hebben ook al zelf spaghetti gemaakt, mét verse groenten uiteraard.
Er verschilt voor ons dus ook niet zo wezenlijk veel van thuis omdat ik daar ook al regelmatig Thais of Indisch kookte en vooral het Indische eten veel overeenkomsten vertoont met Nepalees eten. Aan de streetfood hebben we ons nog niet gewaagd maar dat gaat er zeker nog van komen.

We hebben ook een luizenkam gekocht. Dat is weer 1 van de mindere aspecten maar de kindjes van het weeshuis hebben blijkbaar met de regelmaat van de klok last van luizen. En bijgevolg, de vrijwilligers ook. Wij zijn nog safe tot nu toe maar we hebben de kids dan ook nog niet moeten ontluizen, hét risicomoment bij uitstek. Gert heeft ze al gehad en Valerie heeft ze nu opnieuw. Misschien maar een goede zaak dat we allebei onze haren nog hebben laten knippen voor vertrek (merci Kevin ;))

Zo meteen beginnen we weer aan onze late shift van 14u tot 22u en morgenvroeg weer van 6u45 tot 14u. Vandaag wordt normaal gezien een vrij drukke dag want de kinderen hebben geen school. En de kookdidi’s hebben ook vrij op zaterdag wat betekent dat de kinderen hun eigen eten maken. Dat belooft! :)